Wilczy król

“Wilczy król” to pierwsza część romantasy, która zrobiła furorę na rynku książkowym. Wzięłam się za czytanie, żeby sprawdzić czy i mnie zaskoczy. A jak już zaczęłam czytać to skończyłam w 2 dni, bo nie mogłam się od tego oderwać.

Aurora jest ludzką księżniczką, która w przeddzień swojego ślubu zostaje zabrana na brutalne walki między wilkami. Podczas widowiska od razu wpada jej w oko alfa wilków, groźny i potężny mężczyzna. Gdy jego przeciwnik, młody chłopak jest bliski śmierci Aurora postanawia się wtrącić i prosi o jego uratowanie. Swoim zachowaniem zwraca na siebie uwagę alfy co doprowadza do dalszych wydarzeń. Nocą Aurora zostaje uprowadzona przez wilki, którym udało się uciec z królewskiego więzienia. Alfa wprowadza w życie swój plan, a mianowicie zamierza wymienić Aurorę na magiczny kamień, który pozwoli wilkom przyjmować wilczą postać niezależnie od pełni księżyca.

Zaczynając od bohaterów - w dobie silnych bohaterek, które potrafią walczyć, są odważne i znają trudy życia, dostajemy prawdziwą księżniczkę. Aurora wychowywana była w luksusach, miała służących więc jest przyzwyczajona do wygodnego życia. Niekiedy widać to w podejmowanych przez nią decyzjach i słowach jakich używa, ale to nie odzwierciedla w pełni jej charakteru. Jest postacią o dobrym sercu, przyjaznym usposobieniu ale bywa także impulsywna i uparta. Jak to na księżniczkę przystało. Z drugiej strony mamy Calluma, groźnego wilka, który od pierwszej chwili traktuje Aurorę z niesamowitym szacunkiem. Jest wobec niej bardzo opiekuńczy, dba o jej dobro, choć czasem może się wydawać nieco zbyt zaborczy. Aurora z początku planuje z nim walczyć, ale gdy poznaje prawdziwe oblicze alfy, zdaje sobie sprawę, że nie wszystkie wilki są brutalnymi agresorami.

Ta historia aż ocieka romansem! Dostajemy mnóstwo romantycznych scen czy też po prostu interakcji między głównymi bohaterami. Dzięki temu możemy ich dogłębnie poznać i zobaczyć jak rozwija się ich relacja. To nie jest slow burn, ale ich wzajemne uczucie rozwija się dosyć powoli. Wątek miłosny został napisany naprawdę dobrze, sceny łóżkowe nie wywołują uczucia niezręczności, a uczucie łączące Aurorę i Calluma jest po prostu urocze i naturalne.

Podoba mi się jak przedstawiony został świat wilków i ludzi. Jak dla mnie jest tutaj klimat ze Zmierzchu w połączeniu z Outlanderem. Mężczyźni w kiltach, krajobraz jak ze Szkocji, a do tego dzikie i ogromne bestie, w które zmieniają się podczas pełni. Szkoda tylko, że autorka w pełni nie wykorzystała potencjału tego świata. Oczywiście są nawiązania do przemian wilków, do ich tradycji i zasad, hierarchii jaka u nich panuje, ale mimo wszystko jest tego za mało. W ten świat naprawdę można się było znacznie bardziej zagłębić i sprawić, że stanie się jeszcze ciekawszy.

To nie jest romantasy, które obfituje w akcje i dramatyczne zwroty akcji, a raczej spokojna i wprowadzająca do trylogii pierwsza część. Płynny język autorki sprawił, że tą książkę czyta się niesamowicie szybko i łatwo. Zakończenie jest ciekawe, a ostatnie 100 stron zapewnia tyle emocji, że nie sposób odłożyć powieści na półkę. Z niecierpliwością czekam na dalsze losy ukochanych bohaterów!

Moja pierwsza książka o wilkołakach, nie licząc „Zmierzchu” z czasów nastoletnich i muszę przyznać, że trafiłam na naprawdę przyjemną lekturę. 🐺

Sama historia nie jest szczególnie rozbudowana. Księżniczka zostaje porwana sprzed nosa swojemu ojcu i narzeczonemu przez wilkołaka, który zamierza wykorzystać ją jako kartę przetargową dla dobra swojej rasy. Gdy jednak docierają do wilczego zamku, okazuje się, że Króla Wilków wcale tam nie ma. Pojawia się dopiero pod koniec książki i właśnie wtedy akcja nabiera tempa.

Nie oznacza to jednak, że wcześniejsze rozdziały czyta się źle. Wręcz przeciwnie, a największą siłą tej książki są bohaterowie.

Chyba los zmusza mnie do zmiany zdania o motywie trójkąta miłosnego, bo to już druga książka z rzędu, w której naprawdę mi się on podobał. 😅

Callum jest wspaniały. Mimo że Aurora uważa go za nieokrzesanego brutala, dla mnie to po prostu uroczy szczeniaczek. Tak naprawdę od początku zachowuje się jak prawdziwy dżentelmen. Zależy mu na tym, żeby Aurora czuła się bezpiecznie i komfortowo, i robi wszystko, by zapewnić jej ochronę. Motyw obroży był z kolei naprawdę zabawny.

Natomiast Blake to taki typowy doberman. 🖤 Niby groźny, niby czarny charakter, a jednocześnie nie da się go nie lubić. Kiedy okazało się, że boi się burzy, kompletnie mnie kupił. Bardzo bawiły mnie też sceny, w których opatrywał Calluma i Aurorę, specjalnie działając im na nerwy tylko po to, żeby ich rozruszać.

Jestem bardzo ciekawa, jak potoczy się akcja w drugim tomie. Więź, która zaczęła tworzyć się między Blakiem a Aurorą, ma ogromny potencjał i mam nadzieję, że przyniesie sporo zabawnych momentów.

Aurora również okazała się ciekawą bohaterką. Z jednej strony jest silna i odważna, ale z drugiej lata spędzone na dworze, gdzie wymagano od niej bezwzględnego posłuszeństwa, skutecznie stłumiły jej dziką naturę. Dopiero po ucieczce zaczyna odkrywać siebie na nowo.

Bardzo spodobała mi się też jej niewinność. Obecnie jesteśmy przyzwyczajeni do bohaterek, które są pewne siebie i doświadczone, również w relacjach damsko-męskich. Aurora natomiast praktycznie nic o nich nie wie. Miłą odmianą były sceny, w których czuła się skrępowana, przebywając w męskiej komnacie czy nawet siadając na łóżku mężczyzny. Same sceny zbliżeń zostały napisane bardzo subtelnie i z wyczuciem, a Callum choć pewnie sam by temu zaprzeczył zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen i zawsze dbał o komfort Aurory.

Nie obyło się jednak bez wad.

Przede wszystkim akcja na dobre rozkręca się dopiero pod koniec książki. Co więcej, finał nie był dla mnie szczególnie zaskakujący. Od samego początku podejrzewałam, że zarówno Aurora, jak i jej matka mają jakiś związek z wilkołakami.

Najbardziej irytowały mnie jednak powtórzenia. Odniosłam wrażenie, że książka nie została najlepiej zredagowana. Niektóre sformułowania pojawiały się niemal w każdym rozdziale choćby to, że Aurora stoi niczym posąg albo że z jej ust wydobywają się obłoczki pary. Podobnie było z motywem blizn pozostawionych przez arcykapłana. Za każdym razem opisywano je niemal identycznie: jedno lub dwa zdania o tym, że wytrzymała biczowanie. A kiedy w końcu pojawiała się okazja, żeby bardziej rozwinąć ten wątek, Aurora po prostu zamykała się w sobie i temat się urywał.

Zabrakło mi również lepszego przedstawienia świata wilkołaków. Otrzymujemy pojedyncze informacje, ale dla mnie to zdecydowanie za mało. Ten świat ma potencjał i liczę, że w kolejnym tomie zostanie znacznie bardziej rozwinięty.

Mimo tych kilku zastrzeżeń z chęcią sięgnę po drugą część. Po pierwsze dlatego, że jestem ciekawa dalszych losów bohaterów, a po drugie liczę na jeszcze więcej chemii między nimi. 🔥

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona opiniami innych ludzi i przysięgam, ja o niej widziałam SAME dobre opinie. Nic złego. Totalnie nic. I chyba właśnie przez to miałam wobec niej za duże oczekiwania, bo finalnie to moje wielkie rozczarowanie.
Sam pomysł bardzo mnie zaciekawił. Wilkołaki, porwanie księżniczki przez alfę, zakazane uczucie, wojna ludzi z wilkołakami… no brzmi świetnie. Początek książki też był ciekawy i naprawdę myślałam, że totalnie przepadnę przy tej historii. Ale potem coś siadło i zaczęła mnie ona bardziej irytować niż wciągać.

Bohaterowie kompletnie nie należą do moich ulubionych. Serio, denerwowali mnie i totalnie ich nie polubiłam. Nie czułam też za bardzo tej chemii między nimi ani większych emocji. Wszystko było takie nijakie.

Książka jest napisana bardzo prostym językiem, więc czyta się ją szybko, ale jednocześnie przez to brakowało mi głębszych emocji, opisów świata czy większego klimatu. Nie było tutaj takich momentów typu „O BOŻE CO SIĘ ZARAZ STANIE?!”. Nic mnie jakoś mocniej nie zaskoczyło, bo książka była po prostu przewidywalna.

I serio momentami się nudziłam. Nawet myślałam, żeby zrobić DNF, ale ostatecznie przeczytałam całość. Były pojedyncze fragmenty, które mi się podobały np. motyw „grzeczna dziewczynka” 👀 XD no to akurat było spoko hehe

Najbardziej szkoda mi tego, że ta książka miała OGROMNY potencjał. Można było zrobić z tego coś naprawdę mocnego i emocjonalnego, a wyszła taka nijaka historia z nijakimi bohaterami i nudą.

Ale dobra… chyba dzięki niej trochę wkręciłam się w wilkołaki, bo już zamówiłam inną książkę o nich.

Kolejna pozycja z bardzo modnego nurtu romantasy. Sięgnęłam po nią z nadzieją, że będzie w niej więcej fantasy niż romansu, ale nie trafiłam. Początek powieści był dość zniechęcający- ona piękna niewinna księżniczka, on twardy nieokrzesany, ale z miękkim sercem. I przyciąganie pięknej do bestii. Okazało się jednak, że książka oferuje coś więcej, jest intryga, która bohaterka stara się rozwikłać, jest prawie czarny charakter, emanujący zmysłowością i chociaż co jakiś czas irytowało mnie ciągle "dojrzewanie" bohaterki, to książkę czytało się dość płynnie. Oparta na starych i sprawdzonych kliszach fabularnych- od wrogów do kochanków oraz ona jedna i ich dwóch- jeden dobry i prawy, drugi nikczemny, tajemniczy i pociągający. Myślę, że dla fanów gatunku to całkiem niezła propozycja.