Wilczy król

Moja pierwsza książka o wilkołakach, nie licząc „Zmierzchu” z czasów nastoletnich i muszę przyznać, że trafiłam na naprawdę przyjemną lekturę. 🐺

Sama historia nie jest szczególnie rozbudowana. Księżniczka zostaje porwana sprzed nosa swojemu ojcu i narzeczonemu przez wilkołaka, który zamierza wykorzystać ją jako kartę przetargową dla dobra swojej rasy. Gdy jednak docierają do wilczego zamku, okazuje się, że Króla Wilków wcale tam nie ma. Pojawia się dopiero pod koniec książki i właśnie wtedy akcja nabiera tempa.

Nie oznacza to jednak, że wcześniejsze rozdziały czyta się źle. Wręcz przeciwnie, a największą siłą tej książki są bohaterowie.

Chyba los zmusza mnie do zmiany zdania o motywie trójkąta miłosnego, bo to już druga książka z rzędu, w której naprawdę mi się on podobał. 😅

Callum jest wspaniały. Mimo że Aurora uważa go za nieokrzesanego brutala, dla mnie to po prostu uroczy szczeniaczek. Tak naprawdę od początku zachowuje się jak prawdziwy dżentelmen. Zależy mu na tym, żeby Aurora czuła się bezpiecznie i komfortowo, i robi wszystko, by zapewnić jej ochronę. Motyw obroży był z kolei naprawdę zabawny.

Natomiast Blake to taki typowy doberman. 🖤 Niby groźny, niby czarny charakter, a jednocześnie nie da się go nie lubić. Kiedy okazało się, że boi się burzy, kompletnie mnie kupił. Bardzo bawiły mnie też sceny, w których opatrywał Calluma i Aurorę, specjalnie działając im na nerwy tylko po to, żeby ich rozruszać.

Jestem bardzo ciekawa, jak potoczy się akcja w drugim tomie. Więź, która zaczęła tworzyć się między Blakiem a Aurorą, ma ogromny potencjał i mam nadzieję, że przyniesie sporo zabawnych momentów.

Aurora również okazała się ciekawą bohaterką. Z jednej strony jest silna i odważna, ale z drugiej lata spędzone na dworze, gdzie wymagano od niej bezwzględnego posłuszeństwa, skutecznie stłumiły jej dziką naturę. Dopiero po ucieczce zaczyna odkrywać siebie na nowo.

Bardzo spodobała mi się też jej niewinność. Obecnie jesteśmy przyzwyczajeni do bohaterek, które są pewne siebie i doświadczone, również w relacjach damsko-męskich. Aurora natomiast praktycznie nic o nich nie wie. Miłą odmianą były sceny, w których czuła się skrępowana, przebywając w męskiej komnacie czy nawet siadając na łóżku mężczyzny. Same sceny zbliżeń zostały napisane bardzo subtelnie i z wyczuciem, a Callum choć pewnie sam by temu zaprzeczył zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen i zawsze dbał o komfort Aurory.

Nie obyło się jednak bez wad.

Przede wszystkim akcja na dobre rozkręca się dopiero pod koniec książki. Co więcej, finał nie był dla mnie szczególnie zaskakujący. Od samego początku podejrzewałam, że zarówno Aurora, jak i jej matka mają jakiś związek z wilkołakami.

Najbardziej irytowały mnie jednak powtórzenia. Odniosłam wrażenie, że książka nie została najlepiej zredagowana. Niektóre sformułowania pojawiały się niemal w każdym rozdziale choćby to, że Aurora stoi niczym posąg albo że z jej ust wydobywają się obłoczki pary. Podobnie było z motywem blizn pozostawionych przez arcykapłana. Za każdym razem opisywano je niemal identycznie: jedno lub dwa zdania o tym, że wytrzymała biczowanie. A kiedy w końcu pojawiała się okazja, żeby bardziej rozwinąć ten wątek, Aurora po prostu zamykała się w sobie i temat się urywał.

Zabrakło mi również lepszego przedstawienia świata wilkołaków. Otrzymujemy pojedyncze informacje, ale dla mnie to zdecydowanie za mało. Ten świat ma potencjał i liczę, że w kolejnym tomie zostanie znacznie bardziej rozwinięty.

Mimo tych kilku zastrzeżeń z chęcią sięgnę po drugą część. Po pierwsze dlatego, że jestem ciekawa dalszych losów bohaterów, a po drugie liczę na jeszcze więcej chemii między nimi. 🔥

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona opiniami innych ludzi i przysięgam, ja o niej widziałam SAME dobre opinie. Nic złego. Totalnie nic. I chyba właśnie przez to miałam wobec niej za duże oczekiwania, bo finalnie to moje wielkie rozczarowanie.
Sam pomysł bardzo mnie zaciekawił. Wilkołaki, porwanie księżniczki przez alfę, zakazane uczucie, wojna ludzi z wilkołakami… no brzmi świetnie. Początek książki też był ciekawy i naprawdę myślałam, że totalnie przepadnę przy tej historii. Ale potem coś siadło i zaczęła mnie ona bardziej irytować niż wciągać.

Bohaterowie kompletnie nie należą do moich ulubionych. Serio, denerwowali mnie i totalnie ich nie polubiłam. Nie czułam też za bardzo tej chemii między nimi ani większych emocji. Wszystko było takie nijakie.

Książka jest napisana bardzo prostym językiem, więc czyta się ją szybko, ale jednocześnie przez to brakowało mi głębszych emocji, opisów świata czy większego klimatu. Nie było tutaj takich momentów typu „O BOŻE CO SIĘ ZARAZ STANIE?!”. Nic mnie jakoś mocniej nie zaskoczyło, bo książka była po prostu przewidywalna.

I serio momentami się nudziłam. Nawet myślałam, żeby zrobić DNF, ale ostatecznie przeczytałam całość. Były pojedyncze fragmenty, które mi się podobały np. motyw „grzeczna dziewczynka” 👀 XD no to akurat było spoko hehe

Najbardziej szkoda mi tego, że ta książka miała OGROMNY potencjał. Można było zrobić z tego coś naprawdę mocnego i emocjonalnego, a wyszła taka nijaka historia z nijakimi bohaterami i nudą.

Ale dobra… chyba dzięki niej trochę wkręciłam się w wilkołaki, bo już zamówiłam inną książkę o nich.

Kolejna pozycja z bardzo modnego nurtu romantasy. Sięgnęłam po nią z nadzieją, że będzie w niej więcej fantasy niż romansu, ale nie trafiłam. Początek powieści był dość zniechęcający- ona piękna niewinna księżniczka, on twardy nieokrzesany, ale z miękkim sercem. I przyciąganie pięknej do bestii. Okazało się jednak, że książka oferuje coś więcej, jest intryga, która bohaterka stara się rozwikłać, jest prawie czarny charakter, emanujący zmysłowością i chociaż co jakiś czas irytowało mnie ciągle "dojrzewanie" bohaterki, to książkę czytało się dość płynnie. Oparta na starych i sprawdzonych kliszach fabularnych- od wrogów do kochanków oraz ona jedna i ich dwóch- jeden dobry i prawy, drugi nikczemny, tajemniczy i pociągający. Myślę, że dla fanów gatunku to całkiem niezła propozycja.

Książki z motywem wilkołaków już dość długo nie czytałam, kiedy więc tylko zobaczyłam "Wilczego króla" wiedziałam, że muszę ją poznać! I jakie to było fantastyczne doznanie, o rany. Bawiłam się wspaniale! Wchodziła jak świeża bułeczka, tak się wciągnęłam, że w poniedziałkowy poranek miałam oczy na zapałki, ale było warto, zdecydowanie warto.

Totalnie pokochałam osobowości bohaterów, które są tak bardzo zróżnicowane i wciągnęłam się w ich świat. Z napięciem śledziłam losy każdego z nich i kibicowałam w starciach z przeciwnościami. Niesamowicie mocno wciągnął mnie wątek romantyczny, który jest bardzo, ale to bardzo uroczy. Callum z jednej strony jest potężnym wilkołakiem, samcem alfa, ale jest w nim tak wiele czułości, że nie da się go nie pokochać. No i jest też w tle Blake, którego intrygancki charakter to jest moje totalne love! I to uczucie niepewności czy autorka zrobi jakiś trójkąt miłosny, a może jednak to tylko złudzenie? Coś wspaniałego! "Wilczy król” to jedna z tych książek, które czyta się trochę jak sen, intensywnie, szybko i z tym dziwnym uczuciem, że coś w środku właśnie się w Tobie zmienia. I serio…nie wiem, czy jestem team Callum, czy team Blake. Kocham obojgu. I nie zamierzam tego rozstrzygać 😌

Ta książka to zdecydowanie mój top w 2026 roku. Z tak wielką przyjemnością dawno nie czytałam. Momentalnie zniknęła, a ja potrzebuję kontynuacji na wczoraj. W środku znajdziecie to, co romantasy powinno mieć: potężnego samca alfę, który dla swojej wybranki jest niesamowicie uroczy, dziewczynę, która chociaż nieśmiała, to rozkwita przy nim i pokazuje pazurki, intryganta, który mąci wszędzie i wszystkimi, rozgrywając swoją fantastyczną grę, ale także nie brakuje wrogów i politycznych przepychanek. Świat wilkołaków jest nieokrzesany, chociaż są w nim i takie osobowości, które są pełne ciepła. Nie brakuje brutalnych starć i wewnętrznych przemian bohaterów. No ja się bawiłam po prostu wspaniale. To historia, która trafia dokładnie w moje czytelnicze słabości. Gdybym miała zrobić bingo ulubionych motywów, skreśliłabym prawie wszystko: magia, zamki, napięcie, niebezpieczni mężczyźni, powolna przemiana bohaterów, no i wilkołaki w kiltach. Nadal nie mam pojęcia, jak ktoś wpada na coś tak absurdalnie genialnego, ale przysięgam to działa. I to aż za dobrze.
Styl autorki jest bardzo przystępny, lekki, ale nie banalny. Opisy świata pojawiają się tam, gdzie trzeba, budując klimat inspirowany dziką, surową Szkocją. Czuć wiatr, wilgoć, kamień starych murów. Chociaż przyznam, że momentami chciałam jeszcze więcej. Więcej przestrzeni, więcej detali, więcej tej dzikości, która aż prosi się, by ją pogłębić. Narracja pierwszoosobowa sprawia, że jesteśmy bardzo blisko Aurory i to bywa zarówno zaletą, jak i wyzwaniem. Bo Aurora nie jest typową "silną od pierwszej strony" bohaterką. Wręcz przeciwnie, zaczyna jako ktoś delikatny, wycofany, trochę zagubiony w świecie, który ją ograniczał. I tak, na początku potrafiła mnie irytować tym swoim stawianiem się ciągłym i zmiennością. Ale im dalej w historię, tym bardziej zaczynałam rozumieć, że jej siła dopiero się rodzi. I właśnie to było w niej najciekawsze, obserwowanie, jak ta iskra powoli się rozpala.

No i wilczy świat, z którego absolutnie kupuję wszystko. Tradycje, hierarchia, instynkty, to wszystko ma w sobie coś surowego, pierwotnego, nieokiełznanego. Czuć, że to nie są "ugładzone" fantastyczne istoty, tylko coś znacznie bardziej dzikiego i nieprzewidywalnego. Ale w tym wszystkim są jednak najważniejsi ONI. Callum to bezpieczeństwo, ciepło, siła, która nie musi krzyczeć, żeby była odczuwalna. Jest w nim coś magnetycznego, coś, co sprawia, że chcesz mu ufać, nawet jeśli rozsądek podpowiada ostrożność. Natomiast Blake to zupełnie inna historia. Jest w nim mrok, który przyciąga i niepokój, który intryguje. To ten typ bohatera, przy którym wiesz, że to może skończyć się źle, ale i tak robisz krok bliżej. I może właśnie dlatego tak trudno wybrać. Są tak różni, ale jednocześnie tak wspaniali 🫣🤭

Fabuła nie opiera się na ciągłych zwrotach akcji, ale kiedy już się pojawiają, to robią robotę. Autorka skupia się na rozwoju wątku romantycznego, przeplatając go co jakiś czas z wybuchem emocji i akcji. To historia, która wciąga atmosferą, emocjami i relacjami. I robi to skutecznie, bo naprawdę trudno się od niej oderwać. Dla mnie jest to książka, która nie tylko wciąga, ale też zostawia po sobie ten specyficzny niedosyt. Taki, który sprawia, że chcesz więcej. Natychmiast. Magia, napięcie, rozwój bohaterki i dzikie, zaborcze wilkołaki. Czego chcieć więcej?