Wihor

Na tle Kresów, tuż przed i podczas II wojny światowej, rozgrywa się wyjątkowa opowieść o Joannie, młodej Ukraince, która ucząc dzieci polskie, ukraińskie i żydowskie, tragicznie traci życie. Jej historia jednak nie kończy się z jej śmiercią, ponieważ jako duch powraca do najważniejszych chwil swojego życia. Joanna przypomina sobie rodzinną wieś, niespełnioną miłość, doświadczenia z pracy nauczycielki, a także przemoc wojenną i zaaranżowane małżeństwo. Ponadto, przywołuje trudne relacje i wzrastającą nienawiść między Polakami a Ukraińcami. Jej opowieść splata w sobie elementy historii i poetyckiej wyobraźni, gdzie fantazja staje się sposobem na odparcie okrucieństw tego świata oraz próbą zachowania pamięci i dziecięcej niewinności.Tytułowy Wihor, rzeka przewijająca się przez narrację powieści, symbolizuje niezmienność pośród wojennego chaosu. Nie poddaje się on okrutnym wydarzeniom, pozostając dla Joanny jedynym stałym punktem odniesienia. Ten żywiołowy element przypomina o sile natury, która potrafi przysposobić się do gaszenia ognia mającego na celu zniszczyć wspomnienia o przeszłości. „Wihor” jest zatem poruszającym poematem prozą, który dotyka traumatycznych przeżyć, pamięci i potęgi języka.