wieszak i pogrzebacz

Czy bycie psem o ludzkim imieniu jest zabawne? Niekoniecznie dla wszystkich. Ten tomik celowo unika przystępności. Jest szorstki, nieuporządkowany i pełen buntu. Zachęca do tego, by ktoś spróbował go wygładzić i ustawić w szeregu. Ten paternistyczny odruch, jak na ironię, bywa zawstydzający. Autorka przypomina, że „Bóg” piszemy wielką literą, kiedy mówimy o tym, który poświęcił swego syna. Natomiast „mama” zapisujemy małą literą. Główne postacie to Bóg – w rodzaju męskim, jako liczba pojedyncza, co pokazuje niejednoznaczną i czasem nieświadomą więź, matka (trochę podobna do Boga), Judyta, Stefan i inni. Ojciec, syn i kobieta lekkich obyczajów. Amen. Czytelnika zachęca się, aby w pełni się zaangażował, nawet jeśli to go zaboli.Wiersze prezentowane w tym tomiku są mocne, pełne zaangażowania i obnażają najmroczniejsze zakamarki tematów tabu. Słowa kroją jak brzytwa, a opowiadane historie, mimo że obce, wywołują znajome obrazy. Teksty nasycone są trudnymi emocjami, niesprawiedliwością i ciemnymi aspektami życia. Jednocześnie autorka próbuje wstawić się za tymi, którzy stracili siły lub wiarę w siebie. W tym krótkim zbiorze trwa nieustanne wrzenie. Dotyka on tematów tabu, jak nierówności społeczne, mechanizmy polityczne, religijne, patriarchalne, stosunek do zwierząt oraz fałszywa moralność. Ograniczenie interpretacji tej książki tylko do tych kwestii byłoby nadmiernym uproszczeniem. Autorka bowiem stawia pytania o stan współczesnego człowieczeństwa, konfrontując jego definicję z rzeczywistością oraz idee z ideologią.