Wesołe pożegnanie

W sierpniu 1991 roku, podczas upalnych dni, grupa rosyjskich emigrantów gromadzi się w nowojorskim mieszkaniu ciężko chorego artysty, Alika. Charyzmatyczny Alik, ceniony malarz i beztroski lekkoduch, zawsze cieszył się wielką sympatią otoczenia, zwłaszcza kobiet, które nawet w ostatnich chwilach pragną zdobyć jego względy. Pomiędzy wspomnieniami o nim wybuchają kłótnie, a wątpliwości przybierają na sile. Kim był ten, którego Alik darzył najszczerszym uczuciem? Czy przed śmiercią należy go ochrzcić, jak chciałaby Nina, kobieta mająca szczególne miejsce w jego sercu i próbująca zagłuszyć smutek alkoholem? A może powinien przyjąć judaizm, co z kolei proponuje rabin, wezwany na równi z popem, by pożegnać niewierzącego artystę? Kulminacją powieści jest obserwowanie przez bohaterów puczu Janajewa, transmitowanego na żywo przez CNN, co staje się dla nich symbolicznym końcem pewnej epoki w Rosji. Pytanie, czy kraj, który znali, faktycznie istniał, zmusza ich do refleksji nad urojeniami związanymi z Rosją, jaką wykreował Alik w ich umysłach. Ludmiła Ulicka w tej powieści eksploruje istotne dla siebie zagadnienia, takie jak konflikt dwóch wielkich religii, los emigranta szukającego spełnienia w amerykańskim śnie, oraz złożoność uczuć związanych z przemijaniem, miłością i wygnaniem. Wszystkie te wątki, pisarka przedstawia w swoim charakterystycznym, pozbawionym patosu stylu. "Wesołe pożegnanie" jest jednym z najważniejszych dzieł tej uznanej rosyjskiej autorki, wielokrotnie wymienianej jako kandydatka do literackiej Nagrody Nobla, a próba odtworzenia rosyjskiej tożsamości, którą podejmuje w książce, wydaje się dziś szczególnie istotna.