W ogrodzie carycy. Kobiety Romanowów. Tom 2 (barwione brzegi)

Po lekturze „Wnuczki Fabergé” miałam poczucie, że Monika Raspen dopiero się rozpędza. „W ogrodzie carycy” tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że autorka… dostała skrzydeł. W drugiej części wyraźnie czuć większą dynamikę, świeżość i pewność narracji. Akcja nabiera tempa, tekst jest spójny, a bohaterowie wykreowani z wyczuciem i emocjonalną głębią.
To jedna z tych książek, które trudno odłożyć – każdą stronę przewracałam w napięciu, z ciekawością, co przyniesie kolejny rozdział.
Nie znałam wcześniej dokładnie historii Alex i Nikiego. Rosyjska rzeczywistość historyczna nigdy szczególnie mnie nie pociągała i nie miałam potrzeby jej zgłębiać. A jednak autorka potrafiła mnie zaintrygować na tyle, że dziś chcę kontynuować całą serię. To dla mnie najlepszy dowód na siłę tej opowieści – budzi ciekawość i otwiera drzwi do świata, który wcześniej pozostawał obojętny.
Postacie cara i carycy wywoływały we mnie irytację – i to chyba jedyny fragment książki, którego nie czytałam ze spokojem 😅 Ale właśnie w tym tkwi siła dobrze napisanych bohaterów – budzą emocje, nie pozwalają przejść obok siebie obojętnie.
Doceniam styl Moniki Raspen – jej pióro jest dojrzałe, obrazowe, a jednocześnie lekkie w odbiorze. Jeśli w przyszłości w moje ręce trafi kolejna książka tej autorki, sięgnę po nią bez wahania.
Z pełnym przekonaniem polecam tę lekturę – szczególnie tym, którzy lubią historie osadzone w realiach historycznych, ale opowiedziane w sposób żywy, emocjonalny i wciągający.