Umalmu

"Wiersze z Umalmu" to swoiste sprawozdania z pielęgnacji – od roślin, przez idee, aż po związki i wspólnoty. Poezja Wojciecha Woźniaka nie zatrzymuje się na kontemplacji katastrof, lecz aktywnie przeciwdziała im. Poeta promuje wartości takie jak umiejętności miękkie, wsparcie słabych i relacje międzyludzkie, które stawia ponad logiką konfrontacji czy własności. Czułość i kruchość są dla autora źródłem siły. Chociaż można wyczuć w tomie echa dadaizmu, zaum, surrealizmu czy šalamunizmu, to jednak nie sprowadza się on do czystej eksplozji formy. Zamiast tego, oferuje głęboką wizję pełną znaczenia, niemalże utopijną. Pełne rytmu i obrazu wiersze Woźniaka są zarazem etyczne i interwencyjne, jednak unikają dydaktycznych tonów. Motywowani dadaistycznymi wpływami, czytelnicy otrzymują filozoficzne doznania serwowane w wegańskim daniu. Jego styl w biegu przełamuje granice między ludźmi, zwierzętami, roślinami i przedmiotami – ludzkie przeplata się tu ze zwierzęcym i roślinnym, stając się jednocześnie pojęciem i rzeczą. Ta nadmierna, wybuchowa poezja stale się zmienia, wciągając w swój wir wszystko i wszystkich na swojej drodze.