Trzy wymiary

„Trzy wymiary” to kolekcja dwudziestu ośmiu krótkich opowiadań, które mimo różnorodności bohaterów i sytuacji łączy motyw niepełnosprawności oraz związane z nią wyzwania. Historie te są osadzone zarówno w okresie PRL-u, jak i w obecnych czasach. Komplikacje w relacjach osobistych, rodzinnych i społecznych, nieadekwatne przepisy prawne, trudności zawodowe oraz często spotykana ignorancja to codzienność osób z niepełnosprawnościami, mimo zmieniającego się ustroju oraz stopniowej ewolucji mentalności społecznej. Niemniej jednak, w tych opowieściach zawsze obecna jest nadzieja na miłość i szczęście. Kilka lat temu pan Zbigniew zapytał, czy nie napisałabym jego historii. Doradziłam mu, aby spróbował sam, skoro ma potrzebę dzielenia się swoimi przeżyciami, a ja będę mu kibicować. Tak też powstały „Trzy wymiary”. Dzieła Zbigniewa Michurskiego można zaliczyć do gatunku autobiografikcji, wypływającej z potrzeby opowiedzenia swojej historii. Niektóre z opowiadań przybierają formę wspomnień, inne zbliżają się ku klasycznym narracjom, ale wszystkie eksplorują życie z niepełnosprawnością. Michurski pisze o codzienności związanej z niepełnosprawnością, o relacjach z ludźmi, dorastaniu, miłości, seksie, samotności i tęsknocie. Pomimo trudnych tematów, Michurski unika egocentryzmu, a jego narracja jest cicha i pełna optymizmu, co nadaje książce lekkości. Jego opowieści można porównać do rozmów toczonych przy ognisku lub przy stole w gronie przyjaciół, do których każdy, nawet obcy, może się przyłączyć. Nie jest to typowa powieść, ani zbiór opowiadań, ani autobiografia, lecz gawędziarska narracja życia kogoś, kogo warto poznać – mówi Joanna Bator.