Topika, tren i tło. O poezji Wojciecha Wencla

Książka poświęcona poezji Wojciecha Wencla jest niezwykle potrzebna, zwłaszcza patrząc na jego niesamowity debiut poetycki. Pomimo tego, że Czesław Miłosz w rozmowie z Teresą Walas wskazał Wencla jako jednego z najważniejszych poetów konfesyjnych, ktoś kto dziedziczy spuściznę po Jerzym Liebercie, wciąż brakowało całościowego opracowania jego twórczości. Miłosz wyraził pewne wątpliwości dotyczące łączenia katolicyzmu z tradycyjnymi formami poetyckimi, zastanawiał się, czy musi to być regułą, co wywołało pytania o różnorodność poetycką w kontekście duchowym.

Wencel, przez pewien czas kojarzony z kontrowersyjnym periodykiem "BruLion", zyskał reputację odnowiciela polskiego neoklasycyzmu. Jego twórczość doceniono, co potwierdza fakt, że stał się jednym z najmłodszych laureatów Nagrody im. Kościelskich. Jego zbiór "Oda chorej duszy" w 1997 roku znalazł się w gronie ośmiu książek nominowanych do literackiej nagrody Nike, co dodatkowo podkreśliło jego talent i oddziaływanie jego poezji.

Przez dłuższy czas nazwisko Wencla było obecne w uniwersyteckich analizach literatury i podręcznikach szkolnych, będąc symbolem wysokich wartości literackich. Teraz, dzięki pracom prof. dr hab. Doroty Heck, twórczość Wencla powraca, aby na nowo inspirować do dyskusji o naszej tożsamości i kulturze.