To, co bezcenne

Z tą książką miałam tak, że niby od początku wiedziałam, w jaki ton Samantha Young będzie celować, a i tak totalnie mnie wciągnęła. „To, co bezcenne” ma w sobie dokładnie ten rodzaj romantycznego klimatu, który bardzo łatwo popsuć przesadą, ale tutaj to się naprawdę udało. Jest ciepło, jest emocjonalnie, jest trochę boleśnie, ale nie ma w tym sztucznego lukru. I chyba właśnie dlatego tak dobrze mi siadła.

To moja kolejna książka Young i serio zaczynam rozumieć, czemu tyle osób tak ją lubi. Gdybym miała ją do kogoś porównać, to nie powiedziałabym, że to druga Colleen Hoover, bo Young jest dla mnie mniej efektowna, a bardziej nastrojowa. Trochę jakby Nicholas Sparks pisał bardziej kobiecym, cieplejszym głosem, ale bez takiego ciągłego ciśnienia na wielką tragedię. A momentami miałam też taki vibe trochę w stylu Kristan Higgins, tylko z większą dawką napięcia i bardziej romantycznym ciężarem. To nie jest porównanie jeden do jednego, bardziej takie czytelnicze skojarzenie.

Najmocniej w tej książce działa na mnie klimat. Hartwell znowu wciąga jak jakieś miejsce, do którego człowiek chce teleportować się choćby na weekend. Nadmorskie miasteczko, księgarnio kawiarnia, ludzie, którzy niby mają swoje sprawy, ale i tak wszystko o sobie wiedzą. To jest tak książkowo przytulne, że normalnie aż boli, że to nie istnieje naprawdę. I śmiałam się sama do siebie, bo naprawdę zaczęłam się zastanawiać, czy Samantha Young ma w kontrakcie obowiązkowy motyw księgarni w uroczym miejscu, bo to już któryś raz, kiedy robi to tak, że człowiek chce tam zamieszkać.

Emery bardzo polubiłam. Nie jest bohaterką, która wchodzi na scenę i od razu robi wokół siebie show. Raczej taka cichsza, bardziej zamknięta, trochę nieśmiała, trochę nieufna. Ale przez to wydawała mi się autentyczna. Czułam, że jej samotność i dystans nie są ozdobą postaci, tylko czymś naprawdę wpisanym w to, kim ona jest. I właśnie dlatego łatwo mi było jej kibicować, nawet jeśli momentami miałam ochotę nią potrząsnąć i powiedzieć: dziewczyno, no weź przestań się tak bać wszystkiego.

Z Jackiem mam bardziej skomplikowaną relację, co akurat jest plusem, bo przynajmniej coś czułam. To nie jest bohater, którego da się bezproblemowo ubóstwiać. On naprawdę potrafi zranić i przez dużą część książki robi rzeczy, przez które człowiek ma ochotę go udusić poduszką. Ale właśnie to było w nim ciekawe. Nie jest gładki, nie jest wygodny, nie jest z tych romantycznych facetów, którzy zawsze wiedzą, co zrobić. Jest skomplikowany, momentami słaby, rozdarty i często totalnie pogubiony. I pewnie dlatego ich relacja tak wciąga, bo to nie jest ładna historyjka o dwojgu ludzi, którzy tylko czekają, aż wreszcie będą razem.

W ogóle ta książka stoi relacją. Nie fabularnymi fajerwerkami, bo jasne, coś się dzieje, są rodzinne sekrety, skandale, stare rany i różne zwroty, ale sedno i tak tkwi w tym całym emocjonalnym przeciąganiu liny między Emery i Jackiem. I tutaj mam trochę dwa uczucia naraz. Z jednej strony totalnie mnie to wciągnęło. Z drugiej, były momenty, kiedy ta ich gra w przyciąganie i odpychanie zaczynała mnie lekko męczyć. Nie na tyle, żebym miała dość książki, ale na tyle, żebym czasem przewracała oczami i myślała „no dobra, ile jeszcze”.

I to chyba największa wada tej historii. Ona chwilami balansuje na granicy między emocjonalnym napięciem a zwykłym przeciąganiem czegoś, co już dawno mogłoby pójść do przodu. Tyle że Samantha Young ma tę przewagę, że nawet kiedy bohaterowie robią rzeczy irytujące, to i tak pisze ich tak, że człowiek chce wiedzieć, co dalej. Więc nawet jak marudziłam, to czytałam dalej z pełnym zaangażowaniem.

Bardzo podobało mi się też to, że ta książka jest romantyczna, ale nie głupiutka. Ma słodycz, owszem, ma wzruszenia, ma te sceny, przy których robi się miękko, ale pod spodem siedzi też proza życia i trochę cięższe emocje. Dzięki temu nie miałam wrażenia, że czytam tylko ładną fantazję. Raczej historię, która umie być ciepła, a jednocześnie nie ucieka całkiem od bólu.

I serio, dawno nie miałam tak, że książka aż tak mnie przenosi w swój świat. To nie jest może poziom totalnego wyniszczenia emocjonalnego jak u niektórych autorek, które wyciskają łzy co dwa rozdziały, ale właśnie to mi się podobało. Young nie szantażuje emocjami. Ona raczej buduje przywiązanie. Do miejsca, do bohaterów, do tego wszystkiego, co między nimi niedopowiedziane.

Więc jeśli miałabym to podsumować najbardziej po mojemu, to powiedziałabym tak: „To, co bezcenne” to książka, która mnie trochę poraniła, trochę rozczuliła i bardzo wciągnęła. Nie była idealna, bo Jack momentami wystawiał moją cierpliwość na próbę, a pewne emocjonalne przepychanki trwały ciut za długo, ale i tak totalnie przepadłam w tym klimacie.

I tak, będę czytać dalej Young, bo ona ma w sobie coś takiego, że nawet jak pisze o rzeczach znanych, to robi to w sposób, który naprawdę trafia. Może nie każda jej książka będzie wybitna, ale jeśli reszta ma choć połowę tego ciepła, tej chemii i tego nadmorskiego uroku co „To, co bezcenne”, to ja wchodzę w to bez gadania.