Teatr bez granic Młoda dramaturgia portorykańska

W latach osiemdziesiątych XX wieku dramaturgia portorykańska przechodziła trudny okres, podobnie jak na kontynencie, gdzie dramat nie cieszył się dużą popularnością. Jednak pod koniec tej dekady nastąpiła odnowa teatru na wyspie, głównie dzięki młodszemu pokoleniu pisarzy, którzy chętnie podejmowali trudne tematy związane z tożsamością kulturową i seksualną. W teatrach coraz częściej pojawiały się sztuki poruszające kwestie codziennego życia, skomplikowanych relacji międzyludzkich oraz związków, które nierzadko były źródłem cierpienia i tajemnic.Roberto Ramos-Perea, urodzony w 1957 roku, jest uznawany za czołowego przedstawiciela portorykańskiej dramaturgii lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Jest nie tylko dramaturgiem, ale także aktorem, reżyserem teatralnym, dziennikarzem i krytykiem. Kształcił się na wydziale dramatycznym w Instituto Nacional de Bellas Artes w Meksyku, a następnie na Universidad de Puerto Rico. Twórczość Ramosa-Perei wyróżnia się różnorodnością zarówno pod względem tematyki, jak i użytych środków technicznych.Wśród innych znaczących twórców tego okresu warto wspomnieć o Abnielu Maracie, urodzonym w 1958 roku, dramaturgu i poecie, który ukończył Universidad de Puerto Rico oraz Universidad de Valladolid, oraz o Carlosie Canalesie Cintrónie, urodzonym w 1955 roku, który zdobył wykształcenie w zakresie nauk politycznych na Universidad de Puerto Rico.