Szkoła lipska i systematyczna destrukcja edukacji

Książka bada negatywne konsekwencje zmian, które zaszły w systemach edukacji na początku XX wieku. Opierając się na psychologicznych pracach Wilhelma Wundta, jego uczniowie oraz liczni naśladowcy stworzyli zredukowany wizerunek człowieka, który postrzegany jest jako istota ulegająca wpływom środowiska. Rozwinięcie tej koncepcji doprowadziło do wprowadzenia istotnych zmian w systemach nauczania, gdzie edukacja została sprowadzona do behawioralnej tresury opartej na metodach bodźcowych, mającej na celu rozwój procesów adaptacyjnych u człowieka pozbawionego własnej woli. Takie postępowe metody nauczania znalazły wsparcie na Zachodzie dzięki potężnym fundacjom, takim jak Fundacja Rockefellera i Fundacja Carnegie, a na Wschodzie dzięki nowo powstającym państwom komunistycznym, przekształcając szkoły w kliniki behawioralne. Dla ucznia, rodzica, a nawet nauczyciela, stopniowe pogarszanie się jakości systemów kształcenia wciąż pozostaje zagadką. Z każdym pokoleniem sytuacja się nasila, kierując nieświadome tłumy w nieokreśloną przyszłość. Niniejsza książka rozwiewa te wątpliwości, ukazując prawdziwe fundamenty i cele współczesnej progresywnej edukacji.