Szkatułka sekretów

"Jedyne co pragnę ukraść, to twoje serce, ale chyba wciąż mi się nie udaje" - A. Filipowska, "Szkatułka sekretów"

Sława Tucholska piękna kobieta, która zdobyła uznanie w występach w Klubie Oficerskim. Czasem czarowała mężczyzn siedzących przy barze, trzymając w ręku szklankę...herbaty, która imitowała alkohol. Zwykle kończyło się to plackiem mężczyzny na blat baru. Zabawne. Ma wszystko pracę, kochanego mężczyznę Andrzeja i spokój życia. Co może się wydarzyć? Para dobrana jak ulał, lubili sobie pożartować, po przekomarzać, ucałować, dogadać. Tak, było idealnie. Aż do czasu. Jednak coś się wydarzyło, co zmieniło sielankę w czarno biały film, bez emocji. Czysta czerń i biel. Brak barw. Otacza ją teraz gama bliskich przyjaciół, znajomych, rodziny. Każdy chce ją w jakiś sposób poklepać po plecach, chociaż wiedzą, że czasem rany goją się dosyć długo, jeśli w ogóle zaczną. Władka zabierając psa, którego ma pod opieką wyjeżdża swoim zielonym małym gazikiem. Będzie co ma być. Trafia do małego zielonego domku z sadem. Tylko ona, piesek owczarek, sad, zieleń i spokój.

Zaczyna nowe życie z nowymi sąsiadami, historiami, które oni odpowiadają i nowych miejsc. Tak naprawdę wszystko jest nowe. Pewnego dnia w jej stodole zamiast myszy, widzi chłopca siedzącego jakby niby nic. Po prostu. Okazuje się, że owy chłopak "dogadał" się z jej psem. Już nie raz do niej przychodził. Zaczyna z nim rozmawiać i zdobywamy wiele odpowiedzi.

Książka jest miła w odbiorze, to coś z połączenia historii z miasta i wsi. Dwa różne światy musza się połączyć by dać się zrozumieć i razem znaleźć wspólny język. Lawirowałam między dawnym życiem, a nowymi bohaterami, którzy byli tak różni jak cała wieś. Ale łączyło ich jedno nazywali naszą bohaterkę: ta z zielonego domu. Najbardziej podobała mi się znajomość Władki z Zenkiem. Chłopcem z jej stodoły. Był on na swój sposób uroczy, rozmowny i całkiem ciekawski. To była moja ulubiona część tej książki. Ta relacja była urocza i przyciągająca uwagę. Całość historii była naszkicowana obrazem typowej wsi lat 60. A do tego prosty język dialogów. Jest lekki i zrozumiały. Sytuacje są klarowne i doskonale nadające się do analizy postaci. Wszystko było spójne i tworzące etapową historię.