Sygnaliści (w) codzienności

Tematem przewodnim esejów zawartych w tej publikacji są społeczne napięcia oraz rola, jaką pełnią sygnaliści w literackim polu ostatnich trzydziestu lat. Ich misją jest obnażanie zideologizowanych przekazów oraz mechanizmów manipulacji, co zostało przedstawione zarówno na płaszczyźnie teoretycznej, jak i poprzez analizę konkretnych tekstów literackich i pozaliterackich. Autorzy książki przypatrują się sygnałom płynącym z dzieł literatury, zwracają uwagę na dyskusje dotyczące jej roli, a także ram wolności sztuki, z którymi się zmierza. Przyglądają się ograniczeniom, przeciw którym walczy, i barierom, które stara się obalać. Dzięki temu to, co jest uznawane za zagrożenie, może dotrzeć do szerokiego grona odbiorców. Monografia ta systematyzuje pojęcia i przedstawia wybór praktyk artystycznych oraz komunikacyjnych charakterystycznych dla XXI wieku. Artykuły zawarte w tomie wzajemnie się uzupełniają, tworząc interesującą panoramę, która zachęca do podejmowania nowych tematów. Kto właściwie są sygnaliści – idealiści, pragmatycy, a może donosiciele? Czy są oni dogmatykami, czy raczej antysystemowcami? Istnieje też możliwość, że sygnalistki mogą posługiwać się innymi narzędziami. Czy sygnalizm dotyczy jedynie polityki, czy może przenika pozamainstreamowe obszary kultury? Kim są osoby, które przemawiają do nas – narratorki i narratorzy, ich twórcy, a może interpretatorzy? Czy bez sztuki potrafilibyśmy zrozumieć naszą rzeczywistość? Niektóre z tych kwestii są omawiane w artykułach zawartych w monografii, inne zaś skłaniają do dalszych refleksji, co jest cechą wartościowych idei naukowych.