Świat za pięć lat

Książka, choć opowiada historię z perspektywy ośmioletniego chłopca imieniem Łukaszek Hiobowski, zdecydowanie nie jest przeznaczona dla najmłodszych czytelników. Łukaszek staje się zarówno obserwatorem, jak i uczestnikiem wielu sytuacji, używając swojej dziecięcej, ale niezwykle trafnej logiki do kwestionowania masek i pozorów dorosłego świata. Jego spostrzeżenia często prowadzą dorosłych do momentów frustracji. W świecie pełnym zawirowań i komplikacji, dorosłym często jest trudno się odnaleźć, nie mówiąc już o dzieciach takich jak Łukaszek. W rodzinie, gdzie każdy członek posiada odmienny pogląd na rzeczywistość, Łukaszek próbuje zrozumieć otoczenie i znaleźć dla siebie w nim miejsce. Szkoła, będąca areną zarówno dla polityków, jak i nauczycieli, nie ułatwia mu tego zadania. Dzięki szczerości, zasadom i autentyczności, świat dzieci pozostaje prosty w porównaniu do skomplikowanej rzeczywistości dorosłych. Te dwa światy często się nie przenikają, a raczej zderzają ze sobą. Dążenia Łukaszka, pełne prostoty i dziecięcej niewinności, niezmiennie budzą sympatię, nawet gdy posługuje się niezbyt formalnym językiem. On i jego koledzy już jednak nauczyli się rozpoznawać niektóre dziwactwa dorosłych, co pozwala im traktować je ze zdrowym cynizmem dla własnych korzyści. To dzieło charakteryzuje się dużą dawką niepoprawności politycznej i prawdopodobnie nie przypadnie do gustu zwolennikom postępujących zmian społecznych. Autor bezlitośnie obnaża ich absurdy, używając humoru na najwyższym poziomie. Rodzina Hiobowskich ma już szerokie grono oddanych fanów, którzy znają jej przygody z wersji internetowych. Ci, którzy jeszcze nie mieli okazji się z nią zapoznać, z pewnością szybko dołączą do tego grona.