Studia z dziejów migracji rycerstwa śląskiego do Królestwa Polskiego (zwłaszcza na Ruś Czerwoną) w XIV-XV wieku

Migracja szlachty śląskiej w kierunku Królestwa Polskiego, a szczególnie na tereny Rusi Czerwonej w XIV i XV wieku, jest ważnym elementem szerszego zjawiska poszukiwania lepszych warunków życia przez ludzi tamtej epoki. Napędzana była przede wszystkim przez czynniki ekonomiczne, które łączyły się z ambicjami poszczególnych osób dążących do poprawy statusu społecznego i kariery. Istotne znaczenie miały także względy polityczne, które były stymulowane przez działania ówczesnych władców. Rycerze pochodzący ze Śląska zaczęli się pojawiać na ziemiach polskich za rządów Kazimierza Wielkiego, ale to rządy namiestnicze Władysława Opolczyka na Rusi Czerwonej przyniosły większą falę osadnictwa, dzięki której Ślązacy zaczęli stanowić dużą grupę społeczną, zwłaszcza na terenach wschodnich. Na dworze Władysława Jagiełły śląska szlachta również odgrywała znaczącą rolę, wielu z nich zdobyło dobra i pozycje w nowej ojczyźnie. Zbiór studiów przedstawia postacie tych rycerzy (zarówno jako grupę, jak i indywidualnie), którzy opuścili swoje rodzinne ziemie, wstąpili do służby na polskim dworze królewskim, zdobyli nadania i osiedli się w Królestwie Polskim, szczególnie na wschodnich terenach obejmujących ziemie ruskie. Autor koncentruje się na identyfikacji tych postaci, ukazując ich motywacje i osiągnięcia.