Strategia Lokiego. Duńskie terytoria atlantyckie w II wojnie światowej

Strategia Lokiego obrazuje odmienne podejście w porównaniu do Strategii Thora, charakteryzującej się fizyczną konfrontacją. Loki stawia na osiąganie celów bez otwartej walki czy jasnego deklarowania wsparcia którejkolwiek ze stron. Postawa Danii w czasie II wojny światowej jest łatwiejsza do zrozumienia, gdy przypomnimy sobie ich przegraną w wojnie z Prusami i Austrią w 1864 roku. Po tej katastrofalnej porażce Dania przyjęła pragmatyczną i ostrożną postawę, unikając militarnych konfliktów na dużą skalę. To pragmatyczne podejście, określane jako postheroizm, wpłynęło na późniejsze reakcje wobec niemieckiej inwazji w 1940 roku i na podejmowane w politycznej próżni działania terytorialne, takie jak te na Wyspach Owczych, Grenlandii i Islandii.Temat duńskich terytoriów atlantyckich podczas tej wojny to kwestia rzadko podejmowana w literaturze, bez całościowego opracowania łączącego polityczne i wojskowe aspekty. W momencie niemieckiej inwazji, wspomniane tereny znalazły się w politycznej próżni, co było wynikiem braku duńskiego wojska tamże. Wyspy Owcze i Islandia szybko znalazły się pod brytyjską kontrolą, co było strategicznie niezbędne dla obrony interesów aliantów, a Stany Zjednoczone przejęły zabezpieczenie Grenlandii poprzez ustanowienie tam garnizonów. Rząd duński, kontrolowany przez Niemców, preferował bierne wyczekiwanie, delegując odpowiedzialność na lokalnych urzędników.Książka, będąca podstawą tej analizy, jest wynikiem interdyscyplinarnych badań nad historią, wojskowością oraz teorią stosunków międzynarodowych. Przy jej tworzeniu zauważono brak syntetycznych opracowań, które mogłyby posłużyć studentom jako źródło wiedzy o północnych obszarach podczas II wojny światowej. Dzięki niej czytelnicy mają okazję poznać strategicznie istotny, lecz często pomijany front wojny. Zachęcamy do jej lektury!