Średniowieczna teoria literatury w Polsce: rekonesans

Teresa Michałowska w swojej książce "Średniowieczna teoria literatury w Polsce. Rekonesans" analizuje europejskie źródła wiedzy o literaturze, które w średniowiecznej Polsce przekazywano w ramach edukacji na poziomie trivium. Skupia się szczególnie na doktrynach zawartych w traktatach teoretycznych polskich uczonych z XV wieku. Główny nacisk kładzie na dwa obszary: ars grammatica oraz ars rhetorica. W zakresie gramatyki uwzględnia jej dwa nurty: językoznawczy i literaturoznawczy. Chociaż nie odnaleziono polskich traktatów na temat poezji, podkreślono znaczenie edukacyjne europejskich „poetrii” z XII i XIII wieku, takich jak Poetria nova Godfryda z Vinsauf i Laborintus Eberharda z Bremen. W kontekście retoryki, omawia nie tylko ars rhetorica, lecz także jej średniowieczne rozwinięcia: ars dictaminis, ars memorativa i ars praedicandi. Szczególnie ważne są polskie artes dictaminis, które, choć były podręcznikami sztuki pisania listów i dokumentów, również uchodziły za klucz do zrozumienia zasad tworzenia prozy i poezji. W drugiej części książki autorka rekonstruuje średniowieczne interpretacje kluczowych terminów teoretycznych, podkreślając, że bez ich znajomości trudno w pełni docenić ówczesną twórczość literacką.