Spory o tezy materializmu dialektycznego w latach 1945–1956 w Polsce

Książka stanowi rozwinięcie monografii Józefa Tischnera pod tytułem "Polski kształt dialogu", gdzie główny nacisk położono na debatę wokół materializmu historycznego w polskiej filozofii powojennej. Dzieło Tadeusza Gadacza koncentruje się na analogicznych dyskusjach dotyczących materializmu dialektycznego, co można uznać za drugą część projektu zainicjowanego przez Tischnera. Tischner w przedmowie do książki swojego utalentowanego ucznia odnosi się do tego pomysłu. Publikacja zawiera syntetyczne wprowadzenie opisujące sytuację społeczno-polityczną Polski w latach 1945-1956 oraz różne nurty sporów filozoficznych. Kolejne rozdziały krytycznie analizują główne założenia materializmu filozoficznego, takie jak nadrzędność materii nad świadomością czy możliwość pełnego poznania świata. Omawiane są także zasady dialektyki marksistowskiej, w tym "wszechzwiązek rzeczy i zjawisk", "powszechność zmiany i rozwoju", "przechodzenie ilości w jakość" oraz "jedność i walka przeciwieństw". W zakończeniu zebrano wnioski, postawiono pytania i podjęto próbę syntetycznego ujęcia istoty omawianego sporu. Dodatkowo, noty bio-bibliograficzne przybliżają kluczowe postaci dyskusji, a bibliografia gromadzi źródła i opracowania. Struktura książki jest spójna i dobrze odpowiada tematowi poruszonemu w tytule.