Solidarność do wojska

W październiku 1982 roku Sejm PRL przyjął nową ustawę dotyczącą związków zawodowych, co doprowadziło do ostatecznej delegalizacji NSZZ „Solidarność” po wcześniejszym zawieszeniu jej działalności. Ta decyzja wywołała fale protestów w całym kraju. Podziemne struktury związku wezwały do zorganizowania masowych demonstracji w zakładach pracy 10 listopada 1982 roku. Aby temu zapobiec, władze PRL podjęły kroki, planując pobór do wojska. Służba Bezpieczeństwa zidentyfikowała kluczowych działaczy związkowych w dużych zakładach, aby ich „odizolować” jako element ekstremistyczny. Listy tych osób zostały przekazane wojsku, które miało dostarczyć powołania na ćwiczenia rezerwy lub do zasadniczej służby wojskowej. W północnych i zachodnich rejonach Polski utworzono wojskowe obozy internowania w miejscach oddalonych od głównych tras i ośrodków miejskich, aby były one mniej widoczne dla miejscowej ludności i trudniej dostępne dla odwiedzających rodzin. Pobór przeprowadzono z naruszeniem obowiązujących przepisów o powoływaniu do służby wojskowej, gdyż nie dotrzymano terminów od doręczenia powołań do momentu stawienia się w jednostkach. Karty powołania rozdawano zarówno w domach, jak i na ulicach. Wszyscy wezwani do służby mieli się stawić w jednostkach wojskowych do 5 listopada 1982 roku.