Śniące ciało

W środowisku psychoterapeutów powszechnie uznaje się, że aby skutecznie radzić sobie z problemami psychologicznymi, konieczne jest zrozumienie ich źródeł. Jednak, jeśli chodzi o objawy somatyczne, wciąż dominują przekonania, że ciało to jedynie mechanizm do naprawy poprzez eliminację jego wad, bez zagłębiania się w znaczenie czy cel ich pojawienia się. Kiedy sugeruję, że choroby mogą nieść ważne informacje i służyć jakiemuś celowi, napotykam na sceptycyzm. Książka „Śniące ciało” już od czterech dekad stopniowo uświadamia, że ciało to nie tylko biochemiczny organizm, ale też integralna część psyche i procesu indywiduacji, o którym mówił C.G. Jung. Robert Palusiński, specjalista w dziedzinie psychologii zorientowanej na proces, podkreśla, że miał do czynienia z przypadkami chronicznej gruźlicy, które zaskakująco zniknęły dzięki terapii opartej na analizie psychologicznej. Pacjenci nie tylko nauczyli się prawidłowo oddychać, ale przede wszystkim rozpoznali i zrozumieli swoje wewnętrzne konflikty, co doprowadziło do ich całkowitego wyleczenia.Książka opowiada również o dr Mindellu, osobie o intuicyjnym podejściu, który stara się odkryć tę często pomijaną część naszego życia. Jego teoria „śniącego ciała”, bazująca na koncepcji „ciała subtelnego”, jest nowatorska, stanowiąc most między ciałem a ludzką psychiką. Mindell przedstawia sny jako wzorce do zrozumienia procesów fizycznych, dając do myślenia, czy istnieją archetypowe obrazy powiązane z konkretnymi częściami ciała i czy te powiązania mają charakter synchronistyczny.Marie-Louise von Franz zaznacza, że zamysł Mindella, by pozwolić ciału wyrazić swoje symptomy poprzez amplifikację, jest niezwykle cenny jako sposób empirycznego badania powiązań między ciałem a psyche. Arnold Mindell dodaje, że około 10% somatycznych dolegliwości zostaje wyleczonych w sposób, którego nie da się przypisać tradycyjnym metodom medycznym. Choć tylko tyle przypadków wyleczenia wydaje się nie podlegać standardowym interwencjom, większość pacjentów pod opieką doświadczonych terapeutów doznaje transformacji. Dzięki temu zjawisku życie staje się bardziej pociągające, a dręczące poczucie patologii ustępuje miejsca fascynującym wewnętrznym i zewnętrznym podróżom.