Słowacja. Dzieje obojętności

Obojętność stanowi cichego wspólnika zła, ponieważ nie stawia oporu jego szerzeniu się w społeczności. Jej najwcześniejszymi ofiarami są osoby, które nie należą do wspólnoty plemiennej, co prowadzi do sytuacji, w której większość w milczeniu obserwowała deportacje słowackich Żydów i prześladowania mniejszości etnicznych. Obecnie podobnie ignoruje się romskie osady na obrzeżach wsi.Jednak Słowacy stosują ten sam schemat zachowań także wobec siebie nawzajem, co prowadzi do skutków zarówno widocznych, jak i ukrytych, dawnych i obecnych. Przykłady obejmują zanieczyszczone wody rzek z czasów komunizmu, sytuację katolików zamykanych w więzieniach, dzisiejsze góry pozbawione drzewostanów wskutek gwałtownego wycinania lasów, a także wyraźne dysproporcje w bogactwie między wschodem a zachodem kraju.Całe życie starałem się pojąć tę specyficzną obojętność, która czasem przekształca się w swoje przeciwieństwo, przechodząc w pełną pasji i ekspresji fascynację życiem. Objawia się to na różne sposoby: w Słowackim Powstaniu Narodowym, tłumach zgromadzonych na placach w listopadzie 1989 roku, wybuchach nacjonalizmu czy sprzeciwie wobec tych zjawisk.