Ślady Holocaustu w imaginarium kultury polskiej

Książka analizuje, jak różnorodne znaki, zarówno dyskursywne, performatywne, jak i wizualne, przywołują skojarzenia z Holocaustem, choć często nie w oczywisty sposób. Te znaki pojawiają się w codziennych rozmowach, dziełach sztuki, publikacjach naukowych oraz w mediach takich jak druk, fotografia, film czy architektura. Co więcej, są obecne także w złożonych przekazach internetowych. Odwołują się do nich zarówno fani piłki nożnej, bywalcy wystaw sztuki współczesnej, miłośnicy antysemickich dowcipów, jak i członkowie organizacji walczących z nienawiścią. Autorzy książki podejmują próbę śledzenia śladów Zagłady, które zostały uwiecznione w polskiej zbiorowej wyobraźni, i odsłaniają mapę tematów obejmujących między innymi widoczność ludobójstwa, skomplikowane związki Polaków z tym wydarzeniem, a także rywalizację martyrologiczną z jego ofiarami. Rozważają również kwestię obojętności świadków i przejęcia "pożydowskiego" majątku. Książka stawia pytania o możliwość przedstawienia doświadczeń Holocaustu i podkreśla wyzwania pamięci, w tym etyczne aspekty form upamiętniania i edukacji, a także to, jak wydarzenia te splamiły historycznie polską ziemię. Ślady Holokaustu zajmują wyjątkowe miejsce w polskiej kulturze, podobnie jak samo unicestwienie Żydów, które miało miejsce nie tylko w obozach na terenach okupowanej Polski, ale także na ulicach, placach, cmentarzach, w budynkach szkół i szpitali, a nawet w prywatnych mieszkaniach, bramach, lasach oraz stodołach. Znaki te mają w polskiej kulturze wymiar zarówno konceptualny, jak i materialny, wpisując się w krajobraz miast, miasteczek oraz terenów wiejskich.