Siostra burzy. Siedem sióstr

„Siostra burzy” weszła mi pod skórę powoli, ale potem już właściwie nie chciała stamtąd wyjść. I może to brzmi jak typowy początek recenzji książki Lucindy Riley, ale tutaj naprawdę mam takie odczucie. Sięgałam po nią z ciekawości, trochę z przyzwyczajenia po pierwszym tomie, trochę z nadzieją, że tym razem historia porwie mnie jeszcze mocniej. I w dużej mierze tak właśnie było. Choć nie wszystko zagrało idealnie, całość zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie.

Najpierw to, co od razu przykuwa uwagę, bo nie da się o tym nie wspomnieć. To wydanie jest po prostu piękne. Te kolorowe, ilustrowane brzegi robią ogromne wrażenie i naprawdę dodają książce czegoś wyjątkowego. Lubię, kiedy powieść już samą formą daje sygnał, że będzie czymś więcej niż zwykłą obyczajówką z półki. Tutaj miałam dokładnie to poczucie. Taka książka cieszy jeszcze zanim zacznie się ją czytać. I tak, wiem, że nie powinno się oceniać po okładce, ale w tym przypadku ciężko było nie zwrócić na to uwagi.

A sama treść? Początek trochę mnie zmęczył, nie będę udawać, że było inaczej. Miałam wrażenie, że znowu przechodzimy przez podobny grunt, trochę za dużo tego samego wprowadzenia, trochę za wolno, trochę jakby autorka musiała koniecznie powtórzyć pewne rzeczy z pierwszego tomu. I tu właśnie miałam moment zawahania, bo przez chwilę pomyślałam, że ta książka pójdzie dokładnie w tę samą stronę co poprzednia. Na szczęście potem zaczęło się robić zdecydowanie ciekawiej.

Kiedy fabuła wreszcie rusza, to rusza porządnie. Ally okazuje się bohaterką bardziej skomplikowaną, niż się na początku wydaje, i właśnie to mi się w niej podobało. Nie była dla mnie tak od razu bliska jak Maia z pierwszego tomu, ale z czasem zaczęłam jej kibicować naprawdę szczerze. Ma w sobie coś kruchego, trochę zagubionego, a jednocześnie upartego. I kiedy jej życie zaczyna się rozpadać, a ona rusza tropem wskazówek Pa Salta do Norwegii, cała książka nabiera emocjonalnej głębi.

Norwegia w tej części jest świetna. Surowa, chłodna, piękna, trochę melancholijna. Bardzo pasuje do historii Anny, dziewczyny z norweskiej wsi, której życie nie wyglądało na wyjątkowe, dopóki ktoś nie usłyszał jej głosu. I właśnie ten wątek bardzo mi się spodobał, bo Lucinda Riley potrafi zwykłą, z pozoru prostą historię opowiedzieć tak, że zaczyna ona świecić własnym światłem. Anna nie jest postacią zbudowaną tylko po to, żeby „ładnie” wypełniała historyczne tło. Ona naprawdę zostaje w pamięci. Jej los, jej talent i droga, którą przechodzi, mają w sobie coś przejmującego.

Przy czym to nie jest książka, która od początku do końca idzie po prostej linii. I dobrze. Bo tu cały czas coś się odsłania, coś przestawia, coś dopowiada wcześniejsze wydarzenia. Bardzo mi się podobało, że historia Ally jest bardziej złożona niż historia Mai. Tam czułam większą przewidywalność, a tutaj do końca próbowałam łączyć poszczególne elementy i choć pewną rodzinną zależność rzeczywiście dało się podejrzewać, to sama konstrukcja opowieści była zrobiona inaczej, ciekawiej, z większą ilością warstw. Nie tylko przeszłość pradziadków ma tu znaczenie. Bardzo mocno wybrzmiewa też trudna historia dziadków i to właśnie ona nadaje całości ciężaru.

Mam jednak jedno zastrzeżenie, którego nie mogę pominąć. Momentami miałam wrażenie, że książka chce być jednocześnie wszystkim, więc przez to na starcie trochę się rozciąga. Właśnie ten początek był dla mnie najsłabszy, bo zwyczajnie nudził. Nie dlatego, że był źle napisany, tylko dlatego, że niepotrzebnie przeciągał wejście w sedno. Ale kiedy już się przez to przebije, naprawdę warto, bo dalsza część wynagradza ten spokojniejszy start.

W tej powieści najbardziej lubię to, że ona nie próbuje tylko opowiadać historii. Ona otula. To może brzmi górnolotnie, ale inaczej tego nie nazwę. Czytałam ją jak opowieść, która nie tyle domaga się uwagi, co po prostu powoli ją przejmuje. I to jest chyba największa siła Lucindy Riley. Umie pisać tak, że człowiek wchodzi w świat bohaterów bez większego oporu, a potem już siedzi w nim na dobre. Nawet jeśli nie wszystko jest idealne, nawet jeśli nie wszystkie decyzje fabularne mnie przekonały, całość działa emocjonalnie bardzo mocno.

Nie polubiłam Ally aż tak bardzo jak Mai, to prawda. Ale mimo tego naprawdę jej kibicowałam. Widziałam w niej zagubienie, ból, próbę odnalezienia siebie w sytuacji, która kompletnie wymknęła się spod kontroli. I chyba właśnie dlatego trudno było mi się od niej odciąć. Po prostu chciałam, żeby w końcu dostała choć trochę spokoju.

Dla mnie „Siostra burzy” to bardzo dobra kontynuacja, choć nie bez wad. Ma piękne wydanie, ma klimat, ma emocje i ma tę charakterystyczną umiejętność wciągania czytelnika w historię o przeszłości, która nie chce zostać w przeszłości. Daję jej solidne 4,5/5, bo naprawdę dobrze mi się ją czytało, a mimo kilku zgrzytów zostawiła mnie z poczuciem, że chcę dalej iść tą serią.