Silmarillion

Opublikowany w 1977 roku, cztery lata po śmierci J.R.R. Tolkiena, "Silmarillion" został zredagowany przez jego syna Christophera. W 1956 roku, Tolkien sam wspominał o swojej jeszcze nieistniejącej książce, stwierdzając: „Nie sądzę, by zdobyła popularność na miarę Władcy Pierścieni – brak hobbitów! Dużo mitologii, elfy na każdym kroku i podniosły styl..." Mimo to, "Silmarillion" zyskał renomę jako jedno z najważniejszych dzieł twórcy, tuż obok "Władcy Pierścieni". "Silmarillion" to antologia opowieści z tzw. Dawnych Dni, czyli Pierwszej Ery Świata, która chronologicznie poprzedza wydarzenia z "Władcy Pierścieni". Legendarne historie przenoszą nas do czasów, gdy mroczny Morgoth panoszył się po Śródziemiu, a Elfy Wysokiego Rodu prowadziły z nim zacięte walki o Silmarile – trzy magiczne klejnoty zawierające światło Dwóch Drzew Valinoru. Oprócz centralnej historii dotyczącej Silmarilów, książka oferuje także legendy o Ainurach, Valarach, upadku Numenoru oraz Pierścieniu Władzy. Wszystkie te elementy tworzą wyjątkową narrację o losach świata – począwszy od Muzyki Ainurów, z której powstał świat, aż po zakończenie Trzeciej Ery, gdy powiernicy Pierścienia odpłynęli z Szarej Przystani.