Siedem dni u Silbersteinów

Wielka południowoafrykańska powieść autorstwa Etiennea Leroux, "Siedem dni u Silbersteinów" z 1962 roku, przenosi nas do lat 50. i 60. Był to czas dynamicznych zmian w Afryce Południowej, a powieść, choć nasuwa skojarzenia z tradycyjną "plaasroman" — powieścią osadzoną w realiach farmy — w rzeczywistości burzy jej schematy. Leroux zrywa z klasycznym obrazem, przedstawiając farmę jako nowoczesne przedsiębiorstwo winiarskie. Zamiast kolonializmu, widzimy tutaj kapitalistyczne przemiany, a dawny majątek przejmują żydowscy nowobogaccy.Powieść charakteryzuje się zamianą ról oraz konwencjonalnych postaci: patriarchowie to teraz zarówno filister, jak i bon vivant, a narzeczeni — niereligijna Żydówka i goj — poznają się na nowo. W posiadłości Welgevonden panuje atmosfera pełna zmian i barw, przypominająca kalejdoskop. Gospodarze przyjmują różnorodnych gości: bogaczy, artystów, a czasem nawet zdarzają się sabaty czarownic.Życie w majątku jest uporządkowane — podobnie jak w sanatorium z "Czarodziejskiej góry" — każdy dzień wypełniony jest filozoficznymi rozmowami i regularnymi posiłkami. Młody Henry van Eeden, początkowo niczym biała karta pod względem społecznym, towarzyskim i erotycznym, w ciągu symbolicznych siedmiu dni u Silbersteinów, przechodzi wewnętrzną przemianę.Dzięki temu dziełu Leroux stał się prekursorem nowego nurtu w literaturze południowoafrykańskiej, kontynuowanego później przez laureatów Nagrody Bookera, takich jak J.M. Coetzee i Damon Galgut. Ich twórczość także charakteryzuje się krytycznym spojrzeniem na tradycyjne formy literackie.