Sacrum a profanum. O istocie sfery religijnej

Mircea Eliade (1907-1986) napisał "Sacrum a profanum" w połowie lat 50. XX wieku, będąc już uznanym badaczem w dziedzinie historii religii. Ta niewielka książka umożliwia zapoznanie się z kluczowymi koncepcjami w obszernym dorobku Eliadego. Stanowi zwięzłe wprowadzenie do historii religii, celowo pomijając szczegóły kulturowo-historyczne. Zamiast tego, autor ilustruje swoje tezy licznymi przykładami z różnych okresów i zakątków świata, prezentując swoją wizję religii i jej fundamentalną rolę w życiu człowieka.Eliade uważa, że sacrum jest pierwotniejsze od świata świeckiego, a wiele aspektów codziennego życia ma swoje źródła w praktykach religijnych, jak na przykład struktura domu czy sfery publicznej. Świętość, zwana hierofanią, wprowadza porządek w naszą codzienność, wyznaczając centrum i kierunek przestrzeni, w której funkcjonujemy. Czas również posiada swoje religijne korzenie, co można zaobserwować w rytuałach związanych z cyklem pór roku. Człowiek religijny doświadcza świata jako miejsca wypełnionego świętością i otwartego na obecność bogów. Eliade sądzi, że ludzie przejawiają swoją religijność od zarania dziejów, często nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Jego tezy znajdują potwierdzenie w najnowszych badaniach archeologicznych, odkrywających ślady życia religijnego w coraz bardziej odległej przeszłości.