Rekonstrukcja. Połowa twarzy tonie w mroku

Autorka opowiada swoją historię w formie autofikcji, stając się jednocześnie główną bohaterką książki. Chociaż jej losy są identyczne z tymi z opowieści, inne postacie i sytuacje zostały wymyślone. Główna bohaterka, czterdziestolatka, przez całe życie musiała zmagać się z konsekwencjami rozszczepu podniebienia. Ta wada wrodzona oznacza, że dziecko rodzi się z rozdarciem podniebienia i nosa, co może zagrażać życiu noworodka z powodu ryzyka zadławienia pokarmem. Niezbędne są operacje, które usuwają defekt i umożliwiają bezpieczne przełykanie. Dziś operacje plastyczne można wykonać już u niemowląt, ale bohaterka była zmuszona czekać na swoją pierwszą do 15. roku życia, niestety, okazała się nieudana. Kolejne dwie także nie przyniosły większej poprawy. Te doświadczenia wywarły ogromny wpływ na jej życie - fizyczny ból, liczne pobyty w szpitalach wśród ciężko okaleczonych pacjentów, rehabilitacja i nauka mówienia stały się jej codziennością. Na poziomie psychicznym i społecznym główne zmagania toczyły się wokół poczucia oszpecenia, które stworzyło w niej pragnienie piękna. Dla bohaterki piękno fizyczne stało się obsesją – wierzyła, że gdyby była piękna, poczułaby się bezpieczna, kochana i pożądana. Przez to próbowała na różne sposoby zasłużyć na miłość. Książka jest próbą odpowiedzi na pytania nurtujące autorkę, takie jak: czy powinna być wdzięczna każdemu mężczyźnie, który okazuje nią zainteresowanie, czy w tym kryje się pułapka i jak wygląd zewnętrzny wiąże się z jej tożsamością.