Przez trudy do gwiazd

„Przez trudy do gwiazd” Anny Rybakiewicz to książka absolutnie wyśmienita. Od pierwszych stron wciąga bez reszty i nie pozwala się odłożyć ani na moment. Czytałam ją jednym tchem, a każdą kolejną stronę przeżywałam razem z bohaterami - ich strach, nadzieję, ból i cichą odwagę. Autorka ma niezwykłą umiejętność prowadzenia emocji czytelnika tak, że nie da się pozostać obojętnym.

Historia rozpięta między dwoma czasami - wojenną rzeczywistością zesłania i współczesnością naznaczoną chorobą oraz utratą pamięci - porusza do głębi. Los Anastazji to zapis dramatycznych doświadczeń, ale też dowód na to, że nawet w najbardziej nieludzkich warunkach rodzą się uczucia, które potrafią przetrwać wszystko. A relacja z Leonem… pełna sprzeczności, bólu przeszłości i nieoczywistej bliskości, zostaje w sercu na długo.

Nie sposób nie zachwycić się piórem Anny Rybakiewicz. Jest piękne, dojrzałe, przejmujące, a jednocześnie niezwykle subtelne. Autorka z ogromnym wyczuciem splata historię miłosną z tłem historycznym, oddając głos tym, których los próbował uciszyć. Każde zdanie ma tu znaczenie, a emocje są autentyczne i głęboko prawdziwe.

To opowieść o pamięci - tej utraconej i tej, która wraca - o winie, przebaczeniu i o tym, że czasem przez największe cierpienie naprawdę można sięgnąć gwiazd.

Kolejna niezwykła, piękna i zapadająca w pamięć książka bestsellerowej autorki @annarybakiewicz.
Siadając z nią rano w fotelu, planowałam przeczytać około stu stron. Mając na uwadze to, że miałam ambitne plany odnośnie obowiązków domowych, chciałam jedynie posmakować książki, by wieczorem do niej wrócić... I co? Skończyłam dopiero grupo po trzysetnej stronie...🫣
Czy jestem zaskoczona? Cóż, przy książkach Ani jest to normalne..przez nie się dosłownie płynie, połyka bez kontroli.

Tym razem mamy do czynienia z historią Polaków zesłanych na Syberię. Jest to zbiorowa trauma, bolesna karta historii, która nie powinna nigdy mieć miejsca..

Książka została napisana z dwóch perspektyw czasowych: 1940 rok- zesłanie w głąb Związku Sowieckiego Anastazji, jej mamy oraz rodzeństwa.
W tym samym przedziale jadą synowie znienawidzonej przez Anastazję rodziny Białowąsów - Leon oraz Eugeniusz. To ich rodzice donieśli na rodzinę dziewczyny.


Druga perspektywa to 1990 rok, gdzie główna bohaterka doznaje rozległego udaru i traci prawie całą pamięć. Wsparcie po pobycie w szpitalu oferuje jej sąsiad, Leon Białowąs. To on codziennie z cierpliwością, zrozumieniem i ogromną sympatią czyta kobiecie pożółkłe strony jej własnego pamiętnika, którego kartki zapisała w czasie zsyłki na Syberii.

Czy Anastazja przypomni sobie wydarzenia sprzed lat? Jak to wszystko na nią wpłynie? Może udar i późniejsza amnezja były dla niej zbawieniem?
Czy ją i sąsiada łączyło coś więcej niż tylko nienawiść?
Jak udało im się wrócić do ojczyzny?
**
Książka jest cudowna! Piękna..
Wątek amnezji i czytania pamiętnika, uruchomiło w mojej pamięci wspomnienie o książce Pamiętnik Nicolasa Sparksa, co sprawiło, że jeszcze mocniej ta historia na mnie oddziaływała.

Porównując ją do poprzednich powieści autorki- ta jest najmniej emocjonalna, choć porusza trudne tematy, z pewnością idealnie nada się dla osób, które boją się mocnych wrażeń, unikają skrajnych emocji. Skończysz czytać książkę z uśmiechem, delikatnymi wypiekami na twarzy, ale bez łez, które zazwyczaj towarzyszą książkom Anny.

Pozostawiła po sobie wiele refleksji, uczucie ciepła i nadziei.
Z całego serca ją polecam! Warto.