Przepych i przemoc. Dominacja i kontestacja w myśli Ibn Chalduna

Z pewnością nie zaskakuje, że to znowu Ibn Chaldun trafia na nasze półki – jego prace są źródłem ciągłych interpretacji i zaskakujących analiz. Hamit Bozarslan, ponownie sięgając po dzieło tego czternastowiecznego historyka, przywraca jego analizom współczesną moc i głębię. Wydarzenia takie jak niedawne załamanie się reżimów Ben Alego w Tunezji i Hosniego Mubaraka w Egipcie mogą być widziane przez pryzmat koncepcji Chalduna o „rutynizacji” władzy, która prowadzi do nieuchronnego końca każdej formy dominacji. Ibn Chaldun, jako teoretyk cywilizacji, badał naturę władzy poprzez pryzmat jej cyklicznych i sprzecznych mechanizmów. Według niego żadna forma państwowości nie może zaistnieć bez użycia przemocy, lecz nie jest również w stanie przetrwać, nieustannie balansując pomiędzy pokojowym działaniem a brutalizacją. Procesy takie jak podbój, oswojenie i w końcu tyrania to naturalne etapy każdej dominacji, prowadzące do jej finalnego upadku, ale też otwierające drogę dla nowych aspiracji i ambicji. Hamit Bozarslan, porównując Ibn Chalduna do Machiavellego, dowodzi, że myśli tego historyka są równie przenikliwe i aktualne obecnie, jak były wieki temu. Jego prace nie przestają zaskakiwać ani inspirować, ukazując mechanizmy, które wciąż znajdują zastosowanie w dzisiejszym świecie.