Prawie wieczór, wciąż jasno

Próbowałam za wszelka cenę polubić się z tym debiutem, Serię Skandynawską uwielbiam i cenię za jakość, jednak tym razem nie dałam rady doczytać do samego końca. Już od początku nie umiałam złapać z tą opowieścią odpowiedniego rytmu. Opis okładkowy zapowiadał idealną wakacyjną lekturę z napięciem w stylu a la Therese Bohmann. Bohaterowie to same indywidualności, a skupienie tylu osób na metrze kwadratowym nie wróży niczego dobrego, również dla czytelnika. Nie poczułam spodziewanego napięcia, nie umiałam się wkręcić. Praktycznie jest to książka, w której brakuje jakiejkolwiek fabuły, a wszystko dzieje się w głowach bohaterów poprzez ich monologi wewnętrzne. Trudno było udźwignąć te wszystkie przeintelektualizowane przemyślenia. Brakuje tutaj równowagi, a punkt ciężkości został przerzucony na same rozmyślania, od czasu do czasu przerywane scenami zbliżeń. Nie podobała mi się ta książka, nie było tutaj autentyczności, wstawki z odrobiną lokalnego folkloru nie pasowały tutaj kompletnie. Jakoś całość gryzła się okrutnie. Można zrobić do niej podejście jeśli lubicie książki z zaznaczona mocno warstwą psychologiczną, w przeciwnym razie możecie się rozczarować, tak jak ja.