Powinowactwa z epoki. Związki polskiej literatury modernizmu i międzywojnia z psychoanalizą

Freud podkreślał, że prekursorzy psychoanalizy to nie psycholodzy ani filozofowie, lecz pisarze tacy jak Sofokles, Szekspir i Dostojewski. Ich umiejętność dogłębnej obserwacji umożliwiła im zdobycie wiedzy o ludzkiej naturze, którą psychoanalitycy uzyskują jedynie poprzez długotrwałą pracę z pacjentami. Powiązania pomiędzy psychoanalizą a literaturą są skomplikowanym tematem badań dla literaturoznawców, choć jednocześnie stanowią pasjonującą zagadkę do rozszyfrowania. Zawartość tego tomu ukazuje nowatorskie podejście, które często odbiega od klasycznych akademickich schematów.Książka analizuje twórczość wybranych pisarzy modernistycznych i międzywojennych, takich jak Irzykowski, Przybyszewski, Gombrowicz, Zegadłowicz, Nałkowska, Choromański, Witkacy, Leśmian, Brzękowski, Lechoń oraz Miłosz. Osią przewodnią publikacji jest myśl Gombrowicza, który zauważa, że podobieństwo innowacyjnych zjawisk w prozie międzywojennej i psychoanalizie wynika nie z intencji pisarzy do stosowania Freudowskich teorii w swoich dziełach, lecz z tego, iż Freud uchwycił istotę czasu, opisując kluczowe tendencje i nurty epoki — zadanie to leży również w gestii pisarza.Ta książka stanowi istotny krok naprzód w zakresie psychoanalitycznej analizy literatury polskiej. Nie ogranicza się jedynie do klasycznego głosu w tej dziedzinie, ale podejmuje ryzyko, przedstawiając śmiałe i innowacyjne interpretacje. Dodatkowo, książka dostarcza wartości historycznoliterackich oraz otwiera pole do dyskusji na temat psychoanalitycznych metod interpretacji literatury, zachęcając do refleksji nad samą istotą interpretacji. Autorem wprowadzenia jest dr hab. Andrzej Zawadzki, prof. UJ.