Porządek wielkoobszarowy w prawie międzynarodowym z zakazem interwencji dla sił obcych danemu obszarowi

Carl Schmitt (1888–1985) był jednym z niemieckich myślicieli, których związki z nazizmem były różnorodnie interpretowane. W jego przypadku te związki były szczególnie bliskie, co znajduje potwierdzenie w prezentowanym tekście z lat 1939/1941. Jest to publikacja rzadko dostępna w polskim piśmiennictwie, które zwykle chętniej przekłada prace Schmitta powstałe przed lub po okresie hitlerowskim. Pomimo tego, takie dokumenty są istotne, ponieważ zawierają koncepcje interesujące zarówno dla politologów, historyków, jak i filozofów. W szczególności, można zauważyć, jak Schmitt stara się pogodzić oryginalne idee z praktycznym wsparciem polityki Trzeciej Rzeszy.W swojej pracy Schmitt podejmuje próbę reformy tradycyjnego prawa międzynarodowego, które uznaje za zbyt abstrakcyjne z powodu opierania się na państwowych i międzypaństwowych relacjach. Proponuje zamiast tego koncepcję prawa opartego na relacjach „wielkich obszarów” (Großraum). Wielki obszar stanowi tu alternatywę dla koncepcji Lebensraum – kluczowego terminu nazistowskiego dążenia do ekspansji. Podczas gdy Lebensraum odwołuje się do biologiczno-rasistowskiego uzasadnienia, wielki obszar definiowany jest przez wpływ idei dominującej w danym regionie, wokół której skupiają się narody prowadzone przez najpotężniejsze spośród nich.Mimo swoich propozycji, Schmitt był uznawany przez nazistowskie władze za zbyt oportunistycznego, co skutkowało utratą przez niego szans na oficjalną karierę w państwie Hitlera już w 1936 roku, zanim jeszcze tekst ten ujrzał światło dzienne.