Pomniki publiczne i dyskurs zasługi w dobie "wskrzeszonej" Polski lat 1807-1830

Książka oferuje dogłębną analizę pomników publicznych stworzonych w Księstwie Warszawskim, Królestwie Polskim, Wolnym Mieście Krakowie oraz Wielkim Księstwie Poznańskim w latach 1807-1830. Te polityczne formacje, usytuowane na terenie dawnej Rzeczypospolitej, dążyły w pierwszych dekadach XIX wieku do odbudowy państwa polskiego. W publikacji badane są ideologiczne znaczenia, jakie niosły ze sobą pomniki upamiętniające wybitne osoby. Pomniki te były ważnym środkiem wyrażania różnych wizji idealnej osobowości, na których konkretne grupy polityczne chciały opierać swoją wizję nowo odrodzonej wspólnoty narodowej. Analiza tych struktur jako obiektów artystycznych ukazuje ich rolę w kształtowaniu "wskrzeszonej" tożsamości narodowej w przestrzeni publicznej, pokazując jak ich forma wizualna i przestrzenna była powiązana z wymogami ideologicznymi i potrzebą przekazu propagandowego dostosowanego do oczekiwań odbiorców.Książka rozszerza naszą wiedzę na temat polityczno-społecznych fundamentów sztuki w okresie, w którym na ziemiach polskich rozwijała się nowoczesność artystyczna. Pomniki publiczne wyznaczały tę nowoczesność, angażując ekskluzywne formy artystycznego wyrazu w demokratyzujące się życie polityczne w czasach po rozbiorach. Stanowi to pierwsze opracowanie tematu ideologii "wskrzeszenia", co czyni tę książkę wartościową nie tylko dla pasjonatów historii sztuki, ale także dla osób zainteresowanych politycznymi oraz społeczno-kulturowymi przemianami na początku XIX wieku.