Polenlagry. Niemieckie obozy internowania i pracy przymusowej dla Polaków w latach 1942-1945

Jerzy Klistała, uznany historyk śląski, rzuca światło na skomplikowane losy Polaków, którzy padli ofiarą długotrwałych prześladowań ze strony Niemców. Dzięki jego pracy mamy wgląd w wyniki śledztw Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, dzisiaj kontynuowanych przez Instytut Pamięci Narodowej. W szczególności skupia się na zeznaniach dawnych więźniów obozów internowania i pracy przymusowej założonych przez Niemców na Górnym Śląsku i w Śląsku Cieszyńskim. Obozy te, utworzone w 1942 roku, stały się miejscem przetrzymywania bez wyroków i bez ograniczeń czasowych polskich rodzin pochodzących z Żywiecczyzny, Górnego Śląska i Śląska Cieszyńskiego, w warunkach przypominających te z obozów koncentracyjnych. Głód, brak opieki zdrowotnej i leki były codziennością dla więźniów. Niemieckie żandarmy pilnowały ogrodzonych drutem kolczastym obozów, a więźniowie byli zmuszani do pracy bez wynagrodzenia w fabrykach i gospodarstwach rolnych, przy czym nawet dzieci powyżej 10 roku życia musiały pracować. Osoby niezdolne do pracy, ze względu na wiek czy stan zdrowia, były wywożone w miejsca, z których nigdy nie wracały, pozostawiając los ich nieznanym. Niestety, pod koniec wojny Niemcy zniszczyli dokumentację dotyczącą tych obozów, przez co brak jest dokładnych danych o liczbie przetrzymywanych osób. Szacuje się jednak, że mogło ich być od 20 do 30 tysięcy. Liczba ofiar także pozostaje nieznana, choć z pewnością chodzi o kilka tysięcy zmarłych z powodu chorób i niedostatecznej pomocy medycznej.