Pokolenia w czerni

Losy postaci w tej książce, choć często dramatyczne, a momentami wręcz zabawne, stanowią jedynie tło dla autentycznych wydarzeń z końca II wojny światowej oraz okresu konsolidacji władzy ludowej na Górnym Śląsku. Dla mieszkańców tej okolicy były to czasy wyjątkowych wyzwań i bolesnych doświadczeń, które wpływały na ich życie rodzinne, zawodowe oraz społeczne relacje. Służba w Wehrmachcie, działania pod dowództwem gen. Andersa czy walka u boku Armii Czerwonej – podobnie jak zbrodnie, gwałty i grabieże dokonywane przez "wyzwolicieli", przymusowe wywózki Górnoślązaków w głąb Związku Radzieckiego oraz dyskryminacja ze strony funkcjonariuszy bezpieczeństwa – nie są tu oceniane. Zamiast tego, stają się częścią barwnej opowieści o ludziach, którzy te czasy przetrwali, którzy od pokoleń są ze sobą zżyci, i których łączy Śląska tożsamość mimo licznych trudności i przeciwności, pochodzących ze świata, który wydaje się im obcy. Jerzy Buczyński, autor tej powieści, w swoim charakterystycznym stylu, posługuje się językiem literackim, podczas gdy dialogi zostały oddane gwarą śląską w zapisie fonetycznym, co stanowi próbę jak najwierniejszego oddania tego żywego, lecz trudnego do uchwycenia w piśmie, języka.