Poetyki zagłady

W "Poetykach Zagłady" przedstawiono zaskakującą konstelację poetek i poetów, co może budzić pewne wątpliwości. Nikt dotąd nie podjął się wspólnej analizy twórczości takich autorów jak Julia Fiedorczuk, Halina Poświatowska, Wisława Szymborska i Tadeusz Śliwiak. Dotychczasowe krytyczne oceny ich poezji często były niepełne, a przez to na długie lata wpłynęły na sposób jej interpretacji.W ostatnich latach wiele publikacji dotyczyło omawianych poetek i poetów, jednak skupiały się one na zupełnie innych kwestiach. Zestawienie wybranych przeze mnie twórców, reprezentujących odmienne pokolenia i unikatowe style, to nowy krok w badaniach nad współczesną poezją polską, który dotąd nie pojawił się w literaturze przedmiotu. Moim celem nie było stworzenie jednolitej grupy literackiej o wspólnych cechach czy estetycznych przekonaniach, ale raczej zaproponowanie otwartego projektu, analizującego strategie oporu wobec przemocy, nie tylko tej związanej z Holokaustem. Wybrani przeze mnie autorzy pokazują, że właściwe reakcje na przemoc są istotne dla przedstawicieli różnych generacji. Choć temat Zagłady jest często na pierwszy planie w twórczości tych poetów jako kluczowe wydarzenie XX wieku, historia konfliktów zbrojnych nie kończy się na latach 40. Stąd zależało mi na stworzeniu dzieła, które wykraczałoby poza ramy czasowe II wojny światowej, umożliwiając szerokie badanie metod rejestracji przemocy i zarządzania emocjami w obliczu ekstremalnych doświadczeń.