Poeta nauczyciel uczeń

Książka eksploruje subiektywne poglądy autora przez pryzmat poezji i cytatów oraz wtrętów poetyckich. Autor, starając się przybliżyć czytelnikowi poezję, nie obiecuje cudów, lecz skupia się na dwóch wyrazistych nurtach: „poezji o poezji” oraz poezji przedstawiającej życie poetów, ich związek z „małą ojczyzną” i regionem pochodzenia. Nie jest to ranking, ani ocena jakości współczesnej poezji, której analizę – jak sugerował Norwid – pozostawiamy „wiecznej korektorce”, przyszłości.W aneksie znajduje się osiemnaście wierszy polskich poetów z lat 1933-1999, wszystkie zatytułowane „Ars poetica” (sztuka poetycka), które stanowią wyzwanie dla czytelnika w zakresie interpretacji. Wciąż jednak interpretacja poezji jest uważana za słaby punkt w edukacji, często obracając się w żarty takie jak „co poeta miał na myśli?”. Książka konkluduje, iż konieczne jest oczyszczenie sposobu odbioru poezji oraz powrót do jej pierwotnych źródeł. By dostrzec i poczuć współczesną poezję, wymagana jest wrażliwość na jej język oraz pewna naiwność, bliska tej poetyckiej.Niektórzy uczeni mogą być niezadowoleni z tego podejścia, jako że ich wpływ na narzucane schematy oraz testy jest podważany. Książka, za przykładem Wisławy Szymborskiej, krytykuje prof. Podgórskiego za nadmierne sformalizowanie analizy poezji, co niszczy jej esencję niczym sarnę w horacjańskiej metaforze. Ta przesadna „uczoność” w interpretacji poezji odnosi katastrofalne skutki dla jej postrzegania i zrozumienia.