Poemat o Rodanie w XII pieśniach

Lou souleu me fai cant. Słońce śpiewać mi każe. To motto Mistrala pozwala wniknąć w istotę jego poezji twórczej Południa. Krytycy zgodnie uznają ten poemat za najbardziej dojrzałe dzieło Mistrala, zarówno pod względem formy, jak i szerokiego wachlarza tematów oraz wątków, które jednak zawsze mają swoje korzenie w rzece. W poemacie ożywają doskonale naszkicowane postacie: żeglarze, ludzie związani z rzeką, Wenecjanki, domniemany następca tronu holenderskiego, piękna dziewczyna z Malatra i kupcy, a także pełne życia dialogi. Fabuła rozgrywa się około roku 1820. To prawdziwe źródło legend, tradycji oraz opisów krajobrazów; gdzie postacie historyczne współistnieją z mitami, a opisy uczt i targów mieszają się z technicznymi szczegółami o łodziach i zaprzęgach. Rzeka, zamieszkana przez nimfy, Dracha, ptaki, zwierzęta i ryby, płynie spokojnie pod zmieniającym się niebem, w słońcu, mgle, wietrze, ulewie, między powodzią a suszą.Jak trafnie zauważa Mistrz Apian: "es lou roudan dóu mounde, sus la ribiero tout pu se vire," co oznacza, że na tej rzece można zobaczyć wszystko; Rodan to prawdziwy ślad świata. Można by również stwierdzić, że to koleina, bruzda świata, bo podczas podróży rzeka staje się miejscem spotkań przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. W jej biegu witają dawnych władców Rodanu: Hannibala, Cezara, Bosonidów, Karola Wielkiego, książąt Orange, Dianę z Poitiers, świętego Ludwika, papieży wygnanych z Awinionu, Napoleona zmierzającego na Elbę. Stawia im naprzeciw dumne prowansalskich pasterzy, którzy wędrują z kosturem, grając na piszczałkach, wspinając się po szronie na rozległych halach, zdobywając szczyty.