Pociąg do Pakistanu

W 1947 roku w fikcyjnej wiosce Mano Madźra, znajdującej się po zachodniej stronie nowo wytyczonej granicy indyjsko-pakistańskiej, mieszkała społeczność złożona głównie z sikhów i muzułmanów, ale także z rodzin hinduskich. Wioska, posiadająca stację kolejową, cieszyła się spokojem i harmonią mimo swojej różnorodności kulturowej i religijnej. Codzienne życie mieszkańców toczyło się w rytmie przyjeżdżających i odjeżdżających pociągów. Pokój ten trwał aż do późnego lata, kiedy pojawił się pociąg wypełniony setkami ciał uchodźców, przynosząc do wioski pierwsze oznaki wojennego koszmaru. Książka Khushwanta Singha, będąca ważnym dziełem w literaturze indyjskiej, ukazuje wspomnienia autora z dramatu podziału subkontynentu indyjskiego w sierpniu 1947 roku. Singh, jako świadek tych wydarzeń, opowiada o tragediach związanych z powstawaniem niepodległych Indii i Pakistanu. Przesiedlenia dotknęły ponad dziesięć milionów osób, miliony straciły życie, a wiele kobiet zostało brutalnie skrzywdzonych. Tragiczne obrazy ludzkich dramatów, utraty majątku i tożsamości są wplecione w uniwersalne rozważania o zdradzie, miłości, konflikcie interesów oraz ekstremizmie religijnym. Te bolesne wydarzenia pozostają w pamięci Indusów jako ich własny Holokaust, a skutki tego podziału kształtują dzisiejszy świat.