Po zachodzie słońca

Muszę przyznać, że z tą książką miałam dość specyficzną relację. Już od pierwszych rozdziałów wiedziałam, że Brunon nie będzie bohaterem, którego od razu polubię. Jego sposób bycia, cięte komentarze (czasami chamskie) i podejście do kobiet skutecznie działały mi na nerwy. Momentami zastanawiałam się, jak Marcelina jest w stanie z nim wytrzymać.

Nie ukrywam też, że wątek zdrady od początku wzbudzał mój sprzeciw. To jeden z tych motywów, z którymi po prostu trudno mi się pogodzić i nawet świadomość, że jest to komedia romantyczna z przerysowanymi bohaterami, niewiele tutaj zmieniła. Niektóre teksty Brunona również były dla mnie zdecydowanie za mocne.

Mimo wszystko autorka stopniowo odkrywała kolejne warstwy tej historii i z czasem zaczęłam patrzeć na Brunona trochę inaczej. Nie stał się moim ulubionym bohaterem, ale w pewnym momencie złapałam się na tym, że kibicuję tej relacji i chcę sprawdzić, jak wszystko się zakończy.

Za to Marcelinę polubiłam niemal od razu. To kobieta, która po trudnych przejściach próbuje odnaleźć siebie i na nowo uwierzyć, że zasługuje na szczęście. Podobało mi się, że autorka pokazała bohaterkę z pełniejszymi kształtami, która nie jest idealna, ale właśnie dzięki temu wydaje się bardzo prawdziwa.

Dużym atutem książki są dialogi. Często wywoływały u mnie uśmiech, a niektóre sceny naprawdę zapadły mi w pamięć. Do tego pies, kot i cała galeria bohaterów drugoplanowych – szczególnie Baśka, Bartek oraz Irenka – sprawili, że historia nabrała jeszcze więcej życia. Sceny z psem i kotem? Tego chyba długo nie zapomnę. 😂

Książkę czyta się lekko, dialogi brzmią naturalnie, a emocji nie brakuje. Choć nie ze wszystkimi rozwiązaniami fabularnymi się zgadzałam, to nie mogę odmówić autorce umiejętności budowania relacji między bohaterami.

To nie była historia bez wad i kilka elementów nadal mnie drażniło, ale ostatecznie uważam, że warto było ją przeczytać.

Jeśli lubicie romanse z wyrazistymi bohaterami, sporą dawką humoru, emocjonalnymi momentami i klimatem polskiego morza, to myślę, że „Po zachodzie słońca” może przypaść Wam do gustu.

A ja po cichu liczę, że Baśka i Bartek jeszcze kiedyś dostaną własną historię, bo zdecydowanie mają potencjał.