Po ludobójstwie. Eseje o języku, polityce i kinie

W Polsce Pier Paolo Pasolini jest przede wszystkim znany jako reżyser filmowy, a jego twórczość poetycka schodzi na drugi plan. Publicznie znane są jego lewicowe, radykalne poglądy polityczne oraz odważne opinie na temat współczesnej obyczajowości. Artysta otwarcie deklarował swoją orientację homoseksualną, co w powiązaniu z licznymi konfliktami z cenzurą oraz włoskim wymiarem sprawiedliwości dodaje jego postaci elementu skandalicznego. Wielu Polaków kojarzy Pasoliniego także z jego tragiczną, niewyjaśnioną śmiercią – brutalnym morderstwem na plaży w Ostii, którego sprawcy nigdy nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności. To właśnie te klisze i sensacyjne historie tworzą dominujący, choć bardzo uproszczony obraz tego artysty w Polsce. Susan Sontag określała go jako najbardziej znaczącą osobowość włoskiej kultury powojennej, co wskazuje na potrzebę głębszego poznania jego twórczości, która jest znacznie bardziej złożona i wymyka się prostym schematom. Warto zatem sięgnąć po jego eseje, które oferują pełniejsze spojrzenie na jego dorobek. Kluczowe pozycje w tej dziedzinie to „Empiryzm heretycki” z 1972 roku, „Pisma korsarskie” z 1975 roku oraz wydane po jego śmierci „Listy luterańskie” z 1976 roku. Te dzieła mogą stanowić punkt wyjścia do odkrywania prawdziwej głębi twórczości Pasoliniego w Polsce.