Pius VII. Papież, który pokonał Napoleona?

Barnaba Chiaramonti, urodzony w 1742 roku i zmarły w 1823, był benedyktyńskim mnichem oraz biskupem Tivoli, a później Imoli. W 1800 roku, podczas długiego, trzymiesięcznego konklawe w Wenecji, niespodziewanie został wybrany na papieża i przyjął imię Pius VII. Jego pontyfikat przypadał na burzliwe czasy, gdy musiał stawić czoła relacjom z porewolucyjną Francją. Już jako biskup zetknął się z francuską inwazją na Włochy w latach 1796-1797. Jako papież w 1801 roku podpisał konkordat z Francją, a kilka lat później uczestniczył w koronacji Napoleona w Paryżu. Jednakże sprzeciwił się, gdy Napoleon próbował ograniczyć duchową niezależność papiestwa, co wyraził zdecydowaną postawą "non possumus." W rezultacie Pius VII został skazany na wygnanie do Savony i Fontainebleau, gdzie przebywał w latach 1809-1814. Po upadku Napoleona zyskał szerokie uznanie w Europie za swoją nieugiętą postawę. Jego działania na rzecz obrony niezależności Kościoła przed władzą świecką mogą być wzorem dla współczesnych duchownych. Biografia ta, opierająca się na najnowszych badaniach, przedstawia Piusa VII jako energicznego, lecz umiarkowanego lidera, którego decyzje odegrały znaczącą rolę w historii relacji Stolicy Apostolskiej z mocarstwami XIX wieku. Francuski historyk Jean-Marc Ticchi, specjalizujący się w historii papieskiej dyplomacji i roli Watykanu w stosunkach międzynarodowych, przybliża jego postać, ukazując także kult papieża w XIX i XX wieku.