Pedagogika i język. Perspektywa ponowoczesna

Niniejsza praca ma na celu analizę i odtworzenie wybranych wątków współczesnej filozofii postmodernistycznej pod kątem języka, a następnie zastosowanie tych interpretacji w ramach pedagogiki. W istocie, praca poszukuje odpowiedzi na pytanie sformułowane pierwotnie przez Hilary'ego Putnama, a później powtórzone przez Jerzego Kmitę: „Jak słowa łączą się ze światem?” Największe zainteresowanie budzi tutaj świat edukacji i wychowania, gdyż autor pracy uważa, że wychowanie stanowi podstawowy proces w systemie edukacyjnym.Postmodernizm w znacznym stopniu podważył tradycyjne postrzeganie wychowania, które skupiało się na jego jakości i dążeniu do stworzenia idealnego modelu. Zamiast tego, proponuje on krytyczne i polityczne podejście do wychowania, uwzględniające złożone mechanizmy władzy i wiedzy w społeczeństwie. Z kolei ponowoczesność wprowadza nowatorski język opisu wychowania, który porzuca swoje tradycyjne narzędziowe podejście na rzecz konstruowania rzeczywistości, rezygnując z jej fundamentalistycznych i esencjalistycznych cech.Skoro język nie tylko opisuje, ale i współtworzy rzeczywistość wychowawczą, pytanie zadane przez Putnama nabiera szczególnego znaczenia w obszarze pedagogiki. Pod wpływem postmodernistycznych teorii język stał się bardziej złożony, metaforyczny i dynamiczny. Rezygnując z dualistycznego podejścia, nowe podejście językowe w edukacji wycofuje tradycyjne roszczenia pedagogiki, które przenosiły odpowiedzialność za wybory wychowawcze poza sam dyskurs.