Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Pasaże scenografii
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Katarzyna Fazan w swojej pracy niestrudzenie rozwija pole badań nad scenografią poprzez szczegółową analizę wydarzenia PQ. W artykułach publikowanych w Didaskaliach koncentruje się na trzech głównych aspektach: polskiej ekspozycji, kompleksowej analizie całego PQ oraz szerszym kontekście światowym, w którym działają polscy artyści. Fazan unika tradycyjnego pojmowania scenografii jako dekoracji sceny i, podążając za myślą Borisa Kudliki, traktuje ją jako niezależną instalację z własną narracją i dramaturgią. Wymaga to od widzów, a właściwie uczestników, zdobywania nowych kompetencji i otwarcia na eksperyment. Autorka opisuje, jak na przestrzeni lat odwiedzający przeszli drogę od biernych obserwatorów do aktywnych uczestników wydarzeń. To zjawisko, opisane na przykładzie sześciu edycji PQ na przestrzeni dwudziestu lat, zmienia definicję scenografii, plasując ją pomiędzy wystawami jako katalogiem wspomnień po spektaklach a nowoczesnym doświadczaniem przez interakcję z widzem. Takie przesunięcie w postrzeganiu scenografii podkreśla prof. dr hab. Magdalena Raszewska.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Katarzyna Fazan w swojej pracy niestrudzenie rozwija pole badań nad scenografią poprzez szczegółową analizę wydarzenia PQ. W artykułach publikowanych w Didaskaliach koncentruje się na trzech głównych aspektach: polskiej ekspozycji, kompleksowej analizie całego PQ oraz szerszym kontekście światowym, w którym działają polscy artyści. Fazan unika tradycyjnego pojmowania scenografii jako dekoracji sceny i, podążając za myślą Borisa Kudliki, traktuje ją jako niezależną instalację z własną narracją i dramaturgią. Wymaga to od widzów, a właściwie uczestników, zdobywania nowych kompetencji i otwarcia na eksperyment. Autorka opisuje, jak na przestrzeni lat odwiedzający przeszli drogę od biernych obserwatorów do aktywnych uczestników wydarzeń. To zjawisko, opisane na przykładzie sześciu edycji PQ na przestrzeni dwudziestu lat, zmienia definicję scenografii, plasując ją pomiędzy wystawami jako katalogiem wspomnień po spektaklach a nowoczesnym doświadczaniem przez interakcję z widzem. Takie przesunięcie w postrzeganiu scenografii podkreśla prof. dr hab. Magdalena Raszewska.
