Pamiętnik z Wielkiej Wojny

Od wybuchu I wojny światowej Władysław Glinka prowadził niezwykle szczegółowy dziennik, notując swoje codzienne obserwacje i przeżycia. Jego zapiski obejmują okres aż do wyborów do pierwszego Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w 1919 roku. Z imponującą precyzją oraz barwnym ujęciem opisuje sytuację w carskiej Rosji, lutową rewolucję oraz administrację Kiereńskiego, a także formowanie Armii Polskiej na terenie Rosji. Jego relacje sięgają czasów bolszewickiego przewrotu i rządów czerwonych komisarzy, które doprowadziły go do uwięzienia. Władysław Glinka, urodzony w 1864 roku, pochodził z ziemiańskiej rodziny mającej posiadłości m.in. w Ostrołęckiem. Ukończywszy studia we Francji, wrócił do kraju, by zarządzać majątkiem rodzinnym. Rozpoczął tam hodowlę szwyców oraz koni półkrwi angielskiej. Glinka był także aktywny w różnych organizacjach społeczno-gospodarczych. Jako tłumacz przekładał między innymi encykliki Leona XIII. Był związany z ruchem ultramontańskim, działał w Stronnictwie Narodowo-Demokratycznym, a później w Stronnictwie Polityki Realnej. Angażował się również w prace Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji, Komitetu Narodowego Polskiego i Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. Po bolszewickiej rewolucji został aresztowany i osadzony w więzieniu, jednak odzyskał wolność w listopadzie 1918 roku i powrócił do Polski, gdzie kontynuował działalność polityczną. Zmarł w 1930 roku i został pochowany na cmentarzu w Rzekuniu koło Ostrołęki.