Pałac Luizy

Nie mam w planach zamieszkania w pałacu. Mam za to szufladę, w której nic więcej się nie mieści, kilka spraw odkładanych od miesięcy i głębokie przekonanie, że na większe zmiany powinnam najpierw znaleźć wolny tydzień. Najlepiej taki, w którym świat przestanie czegoś ode mnie chcieć. Czytając „Pałac Luizy”, pomyślałam, że Klara pewnie też wolałaby dostać trochę czasu na przygotowanie. Życie najwyraźniej nie prowadzi jednak zapisów na dogodny termin.

Zazdroszczę jej? Chwilami. Parku, ogrodu, możliwości wejścia do budynku, który budzi ciekawość, zamiast tylko przypominać o rzeczach do zrobienia. Ale samej konieczności zaczynania od nowa już nie. Za dobrze wiem, ile wysiłku kosztuje stworzenie codzienności, w której czujemy się u siebie. Wygodnie mówi się komuś: „Potraktuj to jak szansę”. Znacznie trudniej spakować własne rzeczy, zostawić znajome otoczenie i ruszyć do pracy, o której wie się niewiele. Dlatego z Klarą nie musiałam się długo zaprzyjaźniać. Rozumiałam jej sytuację, zanim zdążyłam zachwycić się scenerią. Potem oczywiście zaczęłam urządzać się tam razem z nią. To mój prywatny test powieści: czy chcę poznać dalszy ciąg, czy dodatkowo mam ochotę zostać po zakończeniu rozdziału? Tutaj zostałabym chętnie. Posiedziałabym w ogrodzie, przeszła się po parku, spróbowała ustalić, skąd właściwie bierze się ten rodzaj przywiązania, który pojawia się dość niespodziewanie. Jeszcze niedawno miejsce było obce. Teraz jego los zaczyna mnie obchodzić.

I wtedy kończy się wygodne podziwianie. Właśnie w tym momencie „Pałac Luizy” zainteresował mnie najmocniej. Bo zachwycić się czymś jest łatwo. Można przyjechać, zrobić kilka zdjęć, powiedzieć „mogłabym tu mieszkać” i wrócić do siebie. Zostać, kiedy pojawiają się problemy, to już zupełnie inna decyzja. Podobało mi się obserwowanie, jak zmienia się ciężar spraw, z którymi Klara musi się mierzyć. Przyjęła posadę, potrzebując rozwiązania własnej sytuacji. Z czasem ma już powód, żeby pomyśleć również o przyszłości pałacu. W tym znalazłam więcej emocji niż w samej obietnicy nowego życia.

Miłość też ma tutaj swoje miejsce, ale nie chciałam czytać tej historii wyłącznie przez jej pryzmat. Zbyt interesująca wydała mi się sama możliwość ponownego zaangażowania w życie. Takiego prawdziwego: z nadzieją, ryzykiem, odpowiedzialnością za podjęte decyzje. Jako dorosła kobieta coraz lepiej rozumiem pokusę, żeby ograniczać sobie liczbę spraw, na których zależy. Mniej przywiązania, mniej rozczarowań, wszystko łatwiejsze do opanowania. Tyle że trudno potem oczekiwać, że coś nas jeszcze naprawdę poruszy.

Anna Szczęsna pozwoliła mi przez chwilę pomieszkać w pięknym miejscu, ale najbardziej doceniam to, że nie zostawiła mnie wyłącznie z pocztówką. Ważniejsza okazała się gotowość Klary, żeby uznać nowe życie za swoje, ze wszystkimi komplikacjami. Nie tylko korzystać z tego, co przyjemne, lecz także podjąć wysiłek, kiedy pojawia się coś do stracenia.

Po lekturze nadal nie szukam posady w pałacu. Znam siebie: już przy pakowaniu książek pojawiłyby się trudności logistyczne. Zostało mi jednak pytanie, którego nie umiem tak łatwo odłożyć do przepełnionej szuflady: gdyby przydarzyło mi się coś dobrego, lecz zupełnie niezgodnego z planem, czy dałabym temu szansę? Przy Klarze miałam nadzieję, że tak.