Operator 112. Relacja z centrum ratowania życia

3,5/5
SŁUCHANE W AUDIOBOOKU
Książka, mam wrażenie, to poniekąd autobiografia aniżeli reportaż o pracy w centrum powiadamiania ratunkowego, a przynajmniej w okresie życia autora od rozpoczęcia tego zajęcia.
Opowiada on wnikliwie o swoim życiu, co miało wpływ na daną decyzję, dlaczego podjął zatrudnienie, studia, które miały w tym swój udział oraz poprzednie związki. Nie uważam tego za wadę, a niedomówienie, które może zmieniać zdanie na całokształt lektury, powodujące inny odbiór u czytelników niżby go oczekiwali.
W moim przekonaniu były operator swoim tonem, stylem wypowiedzi krytykuje dużą populację ludzi. Mam na myśli częste wspominanie o swojej inteligencji przy okazji nazywania innych „głupcami”. Ogólna całość daje wrażenie narcystycznej osobowości pisarza wychwalającego się i stawiającego nad ludźmi, a przynajmniej na początku książki. Później można dostrzec pokorę, przejawiającą się w jego słowach, gdyż potrafi przyznać się do błędu, powiedzieć, że nie jest doskonałym.
Coś, co uwierało mnie w trakcie przyswajania danej treści to krytyka osób chorych psychicznie. Rozumiem, że osoba w momencie epizodu psychotycznego, schizofrenicznego może wykazywać nieobyczajne zachowania, tym samym zajmując linię 112, jednak nie jest to powodem do obrażania danych jednostek, a przy tym zwiększania i tak już dużej stygmatyzacji.