Okno na Nic

To prawdopodobnie przedostatnia książka napisana przez Emila Ciorana w języku rumuńskim. Cioran, wybitny pisarz i filozof urodzony w Rumunii, zyskał popularność dzięki swoim refleksyjnym tekstom, które później tworzył głównie w języku francuskim. Wydawnictwo Aletheia w Warszawie w 2017 roku opublikowało "Dywagacje", uznane za jego ostatnie dzieło po rumuńsku, choć wciąż odnajdywane są niepublikowane rękopisy w zbiorach francuskich i rumuńskich instytucji kulturalnych, jak na przykład we francuskiej Bibliotheque littéraire Jacques-Doucet. Manuskrypt, składający się z około trzystu stron, miał stanowić pełną książkę, jednak Cioran nigdy nie zdecydował się na jej druk. Datowany na 1944 rok, powstał w czasie, gdy autor przebywał w Paryżu od siedmiu lat, zanim w 1947 roku postanowił pisać wyłącznie po francusku. Dzieło to zachowuje ducha jego wcześniejszych rumuńskich tekstów, poprzez poetycki prozatorski język, modlitwy oraz inwokacje, ukazując zmagania Ciorana z potrzebą wiary w kontekście burzliwej historii Rumunii. Dokumentuje także jego paryskie lata, podczas których mieszkał w dzielnicy łacińskiej i doświadczał życia na wygnaniu.Cytat: "Głupiec opiera swoje istnienie na tym, co jest. Nie odkrył jeszcze możliwego, tego okna na Nic. Głupota to ostateczne zakorzenienie, wrodzone, to nieodróżnialność od natury" stanowi klucz do zrozumienia tytułu i treści tej książki, pełnej krótkich, błyskotliwych aforyzmów na temat życia, miłości, sensu oraz absurdu istnienia.