Oddani istnieniu. Wiersze wybrane

Tomasz Jastrun od początków swojej twórczości wyróżniał się dojrzałością i świadomym podejściem do pisania, jakby literatura była jego naturalnym środowiskiem. Jego poezję charakteryzują proste zdania, wyraźne obrazy i zdecydowane puenty, które pozostają niezmienne w jego twórczości. Jastrun unika zbędnych słów i mglistego przekazu; zamiast tego oferuje konkretne, szczegółowe obrazy, które silnie oddziałują na wyobraźnię czytelnika. W jego zwięzłych utworach, przy minimalnym użyciu słów, kryje się cała prawda o ludzkiej egzystencji. Ukazuje pełnię ludzkiego życia pod pustym niebem – od delikatności dzieciństwa po zaskoczenie starością, od fascynacji erotyzmem po wygasanie miłości, którą nawet wówczas podtrzymuje cieplejszymi tonami. Jest prawdopodobnie jedynym współczesnym polskim poetą, który z taką konsekwencją ukazuje przemijanie czasu. Dla Jastruna przemijanie to siła równie niszcząca jak ogień czy woda, której jednak podlegamy w zwolnionym tempie, by na końcu całkowicie zniknąć. Pisząc o ludzkim losie, stara się chronić czytelnika przed grozą, używając delikatnych słów o mocnym znaczeniu i zderzając obrazy, które zaskakują nas tym, jak wiele mogą przekazać. W ten sposób tworzy nieświadomie przekaz tak intensywny, że aż boli.